Nu heb ik net die zwakke knie onder de knie met al dat hevige gesport, is mijn bloeddruk weer flink te hoog.
Ik word bijna 62 (hoop ik) en nu begint het gekneus toch echt.
Stapelstress volgens de senioren-huisartsondersteuner.
Nu een mooi leven en ineens komt alle drama van ooit vroeger naar boven. ( zeilen ;-))
Gister werd ik er ineens echt niet lekker van en vanochtend lag ik weer aan het halfuurskastje bij de arts.
Dit keer niet op de harde bank maar op een zachte luie stoel met voetenbank.
Ik mocht ook nog wat bladeren in een leuk fotomagazine over Harderwijk.
Zolang het maar niet stressvol was.
Natuurlijk deed ik vooral mijn uiterste best om in de spreekkamer naast mij het gesprek te volgen.
Het kan altijd nog slechter was mijn conclusie.
Maar een half uur niks doen is erg lang.
Intussen bedacht ik mij, voor het geval dat ik toch spoedig ging hemelen, wie draait dan de comtoise klok op? Dat kan alleen ik. Peter draait hem zo in de soep.
En, gelukkig lig ik elke avond in bad, dan ben ik lekker fris bij ‘t afleggen.
En is mijn haar niet te rood gespoeld want dan steekt dat zo af bij mijn dan nog blekere gezicht.
En wie gaat er zoveel van Louie houden als ik?
En ook dit ; Peters nieuwe vrouw moet in vredesnaam een zeil en wandelfanaat zijn. Dat gun ik hem zo.
Tip, geen roodharige, dat is alleen maar gedoe
Na een half uur mocht ik weg.
Op het gezicht van de doktersassistente zag ik geen blinde paniek.
Ik ben toch maar mooi de lange prachtige terugweg langs het wolderwijd gefietst.
Wellicht was het de laatste keer ;-)
