Starry nights

Starry nights

Na een kleine anderhalf jaar was ik eindelijk aan de beurt. Twee ogen tegelijk.

Ondertussen zat ik met mijn neus tegen het computerscherm te typen, herkende ik mensen aan hun loopje en reed rustig achter een andere auto geplakt op de weg. 

Het wachten was op een rustige bloeddruk en vervolgens een lange wachtlijst op de oogpolie. 

Tegen de tijd dat er plek was steeg mijn bloeddruk subiet weer van angst.

Stomtoevallig viel de operatie op mijn moeder’s verjaardag. Dat was een soort van mooi.

Zeven uur ‘s ochtends moest ik aanwezig zijn. 

De bangsten mogen het eerst.

De bloeddruk was hoger dan ooit dus meteen om 7.05 een pammetje er in en na een half uur mocht ik de ok in. 

Ik vertelde de operatiezuster over dat ik een bange man kende wiens vrouw zijn hand vasthield onder ’t opereratielaken. 

Als je ’t fijn vindt zei ze zal ik de jouwe vasthouden. 

Dat heeft ze 40 minuten gedaan. 

Dat er zulk soort mensen bestaan. Oneindig lief.

De operatie was nog erger dan ik dacht. 

Mensen zeiden dat je enkel fel licht zag. 

Nou ik zag een hand met wattenstokken, scalpels en meer attributen. 

En ik hoor-de ze mijn pupillen opensnijden. 

En dat in een best fleurige roze, paars, felgroene teletubbie-achtergrond. 

Maar heel veel schik had ik niet.

Na 40 lange minuten en heel hard knijpen in de hand van de zuster was het voorbij.

Beige-grijze duisternis.

Van appelsap en een saucijzenbroodje knapte ik aardig op.

Eenmaal thuis begon ik schimmen te zien. Raar was het.

De volgende ochtend zag ik ineens dat de zwartgrijze daken aan de overkant bestonden uit dakpannen! Dat de bloemknoppen van de wilde peer op ontluiken stonden, dat ik enorm veel rimpels heb en dat Peter er ook slecht uitzag.

Als een havik bezie ik de wereld. 

Niet te geloven hoe zacht (lees superslecht) het eerst was.

Dat mis ik een beetje, maar het schijnt nog af te zakken.

Toen begon het grote vervelen.

Na drie dagen podcasts luisteren over de Johannes passion , vogelgezang en Teun & Gijs, ging ik gistermiddag voor ’t eerst de straat op. 

Alsof ik in een nieuwe buurt woonde.

Een week niet fietsen, autorijden, zwaar tillen, sporten en wilde dingen doen. Drie weken niet in bad en geen make-up.

Kaarsen en lampjes zijn nog jubelende vlammen.

Maar verder niets dan lof voor dit grote wonder!

Zwier

Toen ik een jaar of zes, zeven, acht, negen, tien was kwam ik geregeld in Brugge ( te lang verhaal ). Daar logeerden we in een klein huisje met veel klimrozen en een open haard en kratten met kleine flesjes frisdrank in de kelder. Om de hoek was de warme bakker waar je gigantische ronde landbroden kon kopen en een stripboekwinkel waar ik mijn eerste Jerommekes las. Naast Pippi Langkous.

Maar waar het om gaat was dat het huisje tegenover het Boudewijnpark was. De hele nacht het geluid van tikkende vlaggen tegen de stokken. Heel Europa hing er. 

Maar dat terzijde.

Bij het Boudewijnpark was een gigantische kunstijsschaatsbaan.

En daar had ik les van de juf aldaar, voormalig Belgisch kunstschaatskampioene Anneke.

Om de week een uur. Pirouettes, sprongetjes, passen en dubbele Rittbergers.

Ik was klein en onbevangen en vond het fantastisch. Ik kan nog de blauwe zoete lucht van het ijs herinneren en die prachtige muziek die door de hal schalde. 

En de irritatie van Juf Anneke, omdat ik alleen maar op het juiste moment van de muziek wilde inschaatsen.

“NU komen Inge!”

Boven de ijsbaan zat mijn moeder thee te drinken en te wuiven in het restaurant achter zo’n grote glazen ruit.

Op een dag werd mijn grootste levenswens vervuld.

Ik mocht voor mijn verjaardag in de schaatswinkel aldaar een mooi kunstschaatspakje uitzoeken.

Het werd een mosgroene, met kleine glittertjes. Paste perfect bij mijn vuurrode haar. Need I say more....

Ik voelde mij de nieuwe olympisch kampioene. Als een jonge Marina Anissina zwierde ik over de baan.

Intussen was in Harderwijk ook een schaatsbaan geopend, maar daar kwam mijn kunstschaatserij niet zo tot zijn recht tussen alle noren- en hockeyschaatsen.

Veel later, als er soms ijs lag, schaatste ik een stukje, de soepelheid en durf verdween. 

De laatste keer was bij de Biezenburght richting Zeewolde. Ik denk wel 17 jaar terug. Samen met Pjotr schaatsten we helemaal naar achteren waar je anders nooit kon komen en zagen we voor `t eerst baardmannetjes hangen in grote rietpluimen. Prachtig.

Vanochtend zag ik het filmpje uit 1998 van Marina & Gwendal tijdens de Olympische spelen. Tweemaal goud! Europees en wereldkampioen. 

En rook ik het ijs weer ;-).

Fataliste

Nu heb ik net die zwakke knie onder de knie met al dat hevige gesport, is mijn bloeddruk weer flink te hoog.

Ik word bijna 62 (hoop ik) en nu begint het gekneus toch echt.

Stapelstress volgens de senioren-huisartsondersteuner. 

Nu een mooi leven en ineens komt alle drama van ooit vroeger naar boven. ( zeilen ;-))

Gister werd ik er ineens echt niet lekker van en vanochtend lag ik weer aan het halfuurskastje bij de arts.

Dit keer niet op de harde bank maar op een zachte luie stoel met voetenbank. 

Ik mocht ook nog wat bladeren in een leuk fotomagazine over Harderwijk. 

Zolang het maar niet stressvol was.

Natuurlijk deed ik vooral mijn uiterste best om in de spreekkamer naast mij het gesprek te volgen.

Het kan altijd nog slechter was mijn conclusie.

Maar een half uur niks doen is erg lang.

Intussen bedacht ik mij, voor het geval dat ik toch spoedig ging hemelen, wie draait dan de comtoise klok op? Dat kan alleen ik. Peter draait hem zo in de soep.

En, gelukkig lig ik elke avond in bad, dan ben ik lekker fris bij ‘t afleggen.

En is mijn haar niet te rood gespoeld want dan steekt dat zo af bij mijn dan nog blekere gezicht.

En wie gaat er zoveel van Louie houden als ik?

En ook dit ; Peters nieuwe vrouw moet in vredesnaam een zeil en wandelfanaat zijn. Dat gun ik hem zo.

Tip, geen roodharige, dat is alleen maar gedoe

Na een half uur mocht ik weg.

Op het gezicht van de doktersassistente zag ik geen blinde paniek.

Ik ben toch maar mooi de lange prachtige terugweg langs het wolderwijd gefietst.

Wellicht was het de laatste keer ;-)