Sail on honey!

Ná de Vogezen ging het eindelijk gebeuren! Na lang aandringen ( gedram) en een invitatie van mijn hele enthousiaste fanatiek zeilende Neef Henk in t bezit van een prachtige Victoire moest het er maar eens van komen. Een weekje zeilen. Kwam ik eerder nooit verder dan het onbewoonde eiland de Bieze hier in het wolderwijd. Nu gingen we voor mijn gevoel een wereldreis maken ;-). Maar het was leuk. Het weer was grotendeels prima en via eiland `De dode Hond`,  Muiden en weer terug in noodweer en geteisterd door velden drijvend wier eiland `Huizerhoef` voeren wij weer naar onze eigen veilige haven. Waar Bor , de hele week in reddingvest, maar nu bij t verlaten van de boot  net even niet, alsnog in de haven kukelde en we hem er maar amper uit konden vissen. Ik heb maar een keer gehuild en dat was omdat ik dacht dat de mast niet onder de brug door paste.

Ik zie progressie!

Vogezen

 

Om verscheidene reden bleven we dit jaar dicht bij huis. Ooit waren we eerder richting de Vogezen gegaan en dat was goed bevallen. Zo ook dit keer. We stonden bij Im Berg  ( http://www.imberg.nl/index.htm ) in Sondernach. Een prachtige rustige natuurlijke kleinschalige Eceat -kampeerplek, midden in de bergen. Het Ballongebergte. Het weer zat enorm mee. Het was heet! Maar het lommerrijke groen van onze plaats was een aangename verkoeling. Het scheelde soms 10 graden met het dal beneden. S avonds een pad van glimwormpjes naar onze tent, een zingende bosuil met jong, prachtige vergezichten, koele meren met helderblauw water, heerlijk brood en fruit. Dagje naar Basel voor de shopaholics van t gezin en "route de Crêtes" gereden voor de afgronden en haarspeldbochtfanaat. Verder een marktje met als opbrengst verse Panache en een hertenpoot voor mij.... Het was heerlijk!

 

 

 

Etudes....

 

 

 

 

 

 

Een hele poos had ik vioolles van mevrouw de Jong . Een lieve geduldige bijna 80 jarige dame. Met  een pikzwart geverfd knotje en zwierige kledij. Ze woonde in een grote  prachtige Villa in een bosrijke omgeving in Ermelo. Ze was toen al oud. Elke week oefende ik weer niet mijn etudes, ja een uur voordat ik ging. Maar ze bleef geduldig. Samen speelden we de sterren van de hemel. Zij op haar vleugel en ik met voorzichtige vioolstreken. Oefenen deed ik slecht maar ik speelde nooit vals, had er toevallig een zuiver gevoel voor. En samen spelen vond ik heerlijk en dan leek het ook heel wat. Zij deed het "werk"en ik vulde haar behoedzaam aan. Haar krakend oude huis vol geranium en fuchsiastekken. Een wilde tuin vol eekhoornvoederplaatsen en overal waar je keek, kelimkleden op de vloer, half over elkaar gedrapeerd. Elke week schreef ze me een briefje, zo'n beige kladblokvelletje. Ik heb ze nog allemaal. Huiswerk en tips. En als ik weg ging kreeg ik altijd een stroopwafel met chocola er om heen. Rij voorzichtig en goed op je pink passen zei ze altijd en wuifde als koningin Juliana tot ik uit het zicht verdween. Op een dag deed haar zus open, haar evenbeeld . Mevrouw de Jong lag in het ziekenhuis en is daar nooit meer uitgekomen. Elke week stuurde ik een kaart, durfde niet langs te gaan. Tot ik na een half jaar ik een rouwkaart kreeg.....

 

Geur

 

Mooi, hoe aan sommige  herinneringen een geur vast zit. Of beter gezegd, ik ruik iets en er zit een herinnering bij.

Bij sinaasappelbloesem en limoen denk ik aan het kleine parkje met bloeiende sinaasappelbomen in Spanje waar ik met mijn moeder op vakantie ging en daar zonnepitjes mocht kopen voor de bonte vogels in de volière daar. In dat kraampje hingen kleine flesjes zonnebrandolie in de vorm van een limoen en zo geurde het ook. 

Ruik ik modder dan zie ik Pjotr voor me die rond middernacht als kleine huilbaby zijn laatste modderbadje nam in zijn doorzichtige bademmer en dan maar hopen op de rustgevende werking. Ruik en zie ik Hyacinten dan denk ik meteen aan mijn moeder, die van december tot april ze in haar blauwe kamer laat geuren tot ze er bij neervallen.

Ruik ik Paco Rabanne, denk ik aan Peter. Als ik hem miste sprenkelde ik wat op mijn hoofdkussen en sliep dan toch met hem in.

Ruik ik de babycreme van Weleda dan denk ik aan Emma die in haar oranje/ gele babykamertje met sterren zo in-tevreden lag te slapen in de avondzon.

En ruik ik ouderwetse boenwas, dan denk ik meteen aan ons eerste huis samen aan de Plantage, met zelf gelegde houten grenen vloer, die op de knieën moest worden ingewreven, maar als het dan af was en glom als een spiegel....

En denk ik aan mijn oma Geertje ruik ik ouderwetse Berken-haarwater. Als ik bij haar logeerde mocht ik haar haar soms vlechten ( ze droeg een knot) en sprenkelde ik uitbundig met het haarwater....

Voor Emma

Shakespeares Sonnet 18


Shall I compare thee to a summer's day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer's lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimm'd;
And every fair from fair sometime declines,
By chance or nature's changing course untrimm'd;
But thy eternal summer shall not fade
Nor lose possession of that fair thou owest;
Nor shall Death brag thou wander'st in his shade,
When in eternal lines to time thou growest:

So long as men can breathe or eyes can see,

So long lives this and this gives life to thee.....

Requiem nummer 14 , Home

 

 

 

 

 

Na deze week van treurige  droefheid en verderf, draai ik hem extra hard in de auto. Het past precies bij hoe ik me voel. Superlatieven schieten te kort voor deze wonderschone troostende muziek. Als mijn kist ooit de grond inzakt moet dit gehoord worden, liefs twee keer achter elkaar! Ik heb de film gezien in het stedelijk museum, samen met Pjotr en Peter. En het greep me meteen.

In " Nummer veertien, home" zwemt beeldend kunstenaar Guido van der Werve 26,6 km, fietst hij 1388,12 km en loopt hij 289,13 km hard. Van der Werve overbrugt hiermee de afstand tussen het lichaam van Chopin, dat op de Parijse begraafplaats Père Lachaise begraven ligt, en diens hart, dat na zijn dood door zijn zus naar Polen werd gesmokkeld en sindsdien op sterk water wordt bewaard in de Heilig Kruiskerk in Warschau.

De muziek bij de film is de mooiste de ik ooit hoorde en nog nog steeds ontdek ik weer nieuwe fluweelzachte melodielijnen.

Echt wonderschoon....

Bloei

Maar de perzik bloeit!