Opruimen

 

 

 

 

 

 

Sinds Marie Kondo in mijn leven is (de opruimgoeroe). Is het grote opruimen begonnen. Langzamerhand gaan we of ik alles langs. Ik denk dan "does this sparkle joy"?

En Peter denkt dan ,weg met die rommel. Mits het oude Russische spullen zijn, retrobroodroosters, Oraclestudieboeken , Waterkampioenen of stapels oud hout....

Al weken zijn we in de schuur bezig, stellingkasten vol te gaan. Maar gisteren de werkbank met daaronder opknapklusvoorwerpen. Oud kapot speelgoed van de kinderen en zelfs iets van mij vroeger.  Mijn Barbiebedje! Ik was vroeger erg met de Barbies. Mijn moeder maakte van een grote doos van de supermarkt een huis, met echte gordijnen aan roetjes en meubels van karton en ze naaide ook nog kleertje voor de Barbies. Ik had er paar, maar mijn lievelingsbarbie was Francie, die had een uittrekbare paardestaart. Ik kreeg hem ooit van Frank den herder. Ik had ook een Daisy en een Skipper. Ze liggen volgens mij nog bij ma thuis. Maar t bedje was het eerste echte barbiebedje wat ik kreeg! We woonden aan de Fazantlaan en het was met Sinterklaas. Ik ben nog nooit zo blij geweest met een cado. Nu lag het bedje al jaren in de schuur, in twee stukken. Ik weet niet meer hoe dat is gekomen. Maar het sparkelde nog weinig joy. "Weg ermee", zei ik stoer. We kunnen niet alles bewaren.

Later zag ik op de werkbank het kleine tv-tje staan, die had Peter eruit gesloopt en toch maar bewaard.

Ik moest er wel een traantje om laten....

 

 

 

Deaudig

 

 

Ik bemerk een redelijk groot taboe rondom mij heen als ik het heb over de dood.

Terwijl ik het zo prettig vind het er over te hebben. Al sinds jaar en dag werk ik mijn begraafwensen bij. Stel dat ik onverhoeds vroeg ga hemelen, dan is dat maar goed geregeld.

Want ik moet er niet aan denken dat ze foute bloemen op mijn graf werpen, of lelijke muziek draaien. Een enkele rode roos moet het worden, en zeker geen bloemstukken. Iets moois droefs klassieks erbij en dat ene lievelings jurkje, die roestbruine, wil ik aan (Emma weet het..).

Thee met boerenappelcake en veel dramatische speeches ;-).

En meteen die kist dicht, geen gegluur naar een dode bleke Inge.

En laatst heb ik iets liefs voor de liefsten geschreven en in een "gouden" envelop in mijn oude vioolkist verstopt.

Ik ben rustig. Nu kan er niks meer misgaan!

 

 

 

 

 

Noord

 

 

 

 

 

 

 

Als ik ergens werkelijk echt blij van kan worden is het een ochtendje struinen over de noordermarkt!

Vandaag was het zover.

Na een mislukte kerstvakantiepoging met P. ging ik met Janneke. Beter eigenlijk.

Ongegeneerd jurkjes graaien in de kraam van King Louie, schapenvachtjes zoeken voor Ollie, mooie kantjes/lintjes, knopen en stofjes kijken,  toch nog een setje Ruby Brown sloffen kopen...

En vooral geen geweien, opgezette dieren,  ponchos of baretten scoren wegens thuis al teveel daarvan. '

Maar wel heerlijke warme appeltaart met slagroom op het hoekje. Ditmaal zonder lange rij, want het was fris.

 

 

 

 

 

Voornemens voornemens

 

 

 

 

Goede voornemens!

Meer wijn drinken
meer fietsen
meer vuurtjes maken
meer op de bank liggen
meer mijmeren
meer kaartjes schrijven
meer durven
elke dag twee keer de zonnegroet doen
gezonder eten (alleen zoet in het weekend)
Meer wellen dan nieten
meer polderen!

Alleen naar Amsterdam durven
En meer zoete broodjes bakken....

My Turn(er)

 

 

Jawel, de boot ligt weer op de bok. Na een prachtig vaarseizoen. Ik ga het zo langzamerhand nog waarderen ook.

Maar, hoe dan ook, met de boot aan de kant trekt ook het museum weer subiet.

Vandaag de eerste dit seizoen. De Fundatie in Zwolle. Daar is een prachtige expo van William Turner, een favoriet.

De zon scheen, de herfst verkleurde alles mooi. De hoge herenhuizen aan de rand van de vaart, het gouden duifje op het dak van het museum schitterde ons tegemoet.

Turner was prachtig, maar er was veel te weinig van hem.

Extra lang staren dan maar.... De lotusbloem van Daan Roosegaarde was er, heel bijzonder . In een donkere kamer legde je hand op de bloem en dan opende hij zichzelf en verlichtte de omgeving zachtoranje.

 

Heerlijk, het is weer tijd voor musea!

 

 

 

 

 

Woeste baren etc....

Dit jaar wederom een kleine zeilvakantie gehad. De eerste 2 dagen waren pet qua weer. Dus vertrokken we op de woensdag. Naar Huizen heen en weer met een stop op eiland de deaude hond. Het was heerlijk. Zelfs de sluizen zonder gehuil doorstaan. Heel zoetjes aan begin ik het te waarderen.

 

 

 

 

Moeder

 

 

 

 

 

 

Mijn moeder is de liefste moeder.

We zijn zo goed als altijd met zijn tweetjes geweest. Dat heeft de band alleen maar gesterkt.

Ze heeft me met veel liefde opgevoed.
Het gemis van een vaderfiguur valt er bij in het niet.

 

Nu ze op leeftijd is zijn we beter dan ooit. Niemand houdt zo onvoorwaardelijk van mij als zij.

In haar ogen kan ik het niet fout doen. Dat is een fijn warm gevoel.

 

De liefde voor kwekerijen en teveel planten en bloemen kopen delen we. Evenals liefde voor dieren, lekkere taartjes, het hebben van eindeloze fantasie, foute grappen, kaarsen, gezelligheid en geld uitgeven ;-). En beiden kunnen we genieten van mooie momenten. Momenten met een gouden randje....