Schuldig

Lang geleden toen Peter en ik nog in de bieb van het Onderzoekscentrum voor asielzoekers in Zeewolde werkten leerde ik hem "kennen". Dat is zeker 17 jaar geleden. Hij was een vriend van Lal uit Pakistan, waar wij "gastgezin" van waren. Hoe zijn naam was ben ik vergeten, maar welke boeken hij las weet ik nog wel gek genoeg. Hij was een jonge ingenieur die gevlucht was naar Nederland. Hij was weinig spraakzaam en schichtig sloop hij door de bieb. Bij de provisorische Nederlandse taal lessen die we gaven was hij ook vaak aanwezig, ook vrij zwijgzaam. Toen het onderzoekscentrum werd opgeheven verloor ik hem uit het oog. Tot op een dag in het voorjaar ik hem in het park aan de Plantage uit een prullenbak zag eten. Precies tegenover ons huis. Ik was geschokt. Schijnbaar was hij de illegaliteit in gedoken en leefde nu op straat. Later kwam ik er achter dat hij ook sliep in het park tegenover ons. Een stapel oude dozen en voddige dekens leken zijn "thuis". Ik wist niet wat ik er mee aan moest. Voelde me vervelend als ik met baby Emma op mijn arm voor het raam stond , veilig en warm , een echt thuis....En hij was daar. Alleen en koud. En ik deed niks. Jaren gingen voorbij en ik zag hem wel eens door de stad lopen, hij ontweek ieders blik en de mijne ook en ik was er blij om, want voelde me nog steeds schuldig. Gisteren zag ik hem na jaren terug in de Jumbo, om de hoek bij mijn werk. Hij zag er mager , onverzorgd en nog steeds schimmig uit. Ik hoopte nog even dat hij misschien onderdak en hulp had gevonden bij het daklozencentrum hier vlakbij. Maar toen ik een blik in zijn winkelkar wierp wist ik genoeg. 6 flessen water, een doos tissues, een brood, 4 aanstekers en 7 pakken aanmaakblokjes....

Xperia

Sinds een half jaar heb ik een Sony Ericcson Experia.  Het was me eigenlijk te doen om de foto s en het Whatsappen. Maar hoe snel kun je gewend zijn aan zo een prachtig speledingetje! Facebook, Twitter, Buienradar, zelfs mijn mail ontvang ik er op. Ik maak zeker 9 foto s per dag, dat loopt snel op, er staan er nu al weer ruim 900 op, als ik bij de duizend ben zet ik ze op de PC. Ik probeer selectief te zijn, maar jee, er is zoveel moois te onthouden, van hoe leuk mijn ontbijt in dat rode hartjesbakje met de Gojibesjes kleurt tot een ontluikend sneeuwklokje, glurende edelherten, mooie piekado-ideeën, dat ene prachtige gedicht. Het staat mudvol en dan hou ik nog alleen het allerbijzonderste over :-)

En dan dat Whatsappen! Ook zo fijn als je twijfelt over een ouderwetse fauteuil, een bloemig jurkje, sudderlappen of zomaar iets liefs... Een foto erbij en het onzekere leed is geleden! En dan de groepjes. We hebben een kakelbontgroepje voor alle priveberichten binnen ons gezin ( Mam, wil je me haaaalen, het regent zo hard) Een Hapsgroepje met Bart en Tiny en gezin ( gaat vooral over mooie houtkachels en espressokopjes). Een VanDenderengroepje , "de warmekant" (over hoe laat we naar Zeist gaan bv...).

Nouja, zo handig is dat! Dan kijk ik zeker 3 keer per dag op mijn ING, hoe hard het met de spaarrekening gaat ( of niet :-). Dan Google sky maps, zodat ik altijd weet waar de bijzondere planeten staan, ook overdag. Leuke fotobewerkingsprogrammaatjes waarmee je mooi sproeten uit kunt gummen. En Jamie Oliver stuurt mij elke dag een lekker recept. 

Wat wil een mens nog meer!

Voornemens 2013

 

 

Zo, het nieuwe jaar ligt als een blanco schrift voor me. Om heel netjes in te gaan schrijven met mosgroene vulpen. Heel veel voornemens heb ik niet maar wat ik zeker ga doen is meer FIETSEN. Nu heb ik zelf een sportief model fiets, zo een waar je krom op moet gaan zitten, en heel hard moet fietsen en niets van de omgeving ziet.  Eerlijk gezegd kocht ik hem om de kleur, prachtig zachtzijdegroen, maar fijn fietsen deed hij nooit. Nu rij ik regelmatig naar het winkelcentrum op Emma s totaal afgeroste omafiets, en guess what, die is heerlijk! Morgen is zij vrij en driemaal raden wie er op haar fiets naar het werk gaat als een struise boerendame. Geen smoezen , als haar raakt in de war, wangen worden te rood, ik moet nog kippenvoer halen ook en alle boodschappen, nog een vergadering oid ergens heel ver weg... Nee, ik ga! En verder ga ik vaker lezen, ontspannen , nog langer in bad met allerlei smeerseltjes en maskers, nog gezonder eten, langer wandelen in het bos, mijn moeder vaker bezoeken, vaker naar de film/ concerten e.d. , en alles meer ZEN doen en genieten!

#BLIJ

Na wat sombere weken ( Peter ziek) . Is het weer tijd om blij te worden... Bv, omdat de kippen weer uit de rui  zijn en als 2 gigantisch donzen bollen op stok zitten in het winterzonnetje. En om die prachtige buizerd die elke dag op zijn vaste lantaarnpaal over het weiland hier om de hoek uitkijkt. En om Igor de valkparkiet die nu zijn eigen naam kan zeggen . Om mijn lieve moeder die nog altijd de liefste is en me altijd steunt. Om die aardige vrolijke man van de biologische winkel in Ermelo omringt door positieve vibes. Om het bos wat zo fantastisch sprookjesachtig mooi was deze week. Om Ollieteckel die opgekruld in het gouden te kleine poezenmandje ligt. Om lieve vriend Michel die toch weer redelijk gezond is, en altijd van die fijne dvdtjes van Forbrydelsen voor ons brandt. Om die lieve collegas's , erg mee getroffen. Om dat ene kleine winterkoninkje wat steeds bij het kippenvoer aan het snoepen is. En om de heerlijke groene pistache hulstblaadjes van Zuidam. Om Peter die het maar blijft volhouden met me. En om die kerstboom die er weer staat, vol met bosspulletjes. En om Michael Buble die maar kerstliedjes blijft zingen voor me!

Thanksgiving

Vandaag vieren de Amerikanen Thanksgiving. Ik heb het niet zo op Amerika, maar Thanksgiving vind ik een prachtige traditie. Al jaren zou ik het willen vieren, met mijn liefste familie en vrienden. Maar ben bang dat ik het niet trek. Vermoed dat ik wenend en overmand door emoties bij de keukentafel lig. Want hoe bijzonder is het dat je met z'n allen benoemd waar je dankbaar voor bent in je leven. Omringd door veel brandende kaarsen, kalkoen, aardappelpuree en pompoentaart. Mijn moeder bv is een wandelende Thanksgivingtraditie, dat vind ik een van haar mooiste eigenschappen. Dat steeds benoemen vaan waar ze blij mee is en hoeveel ze van ons houdt. Daar moet je eigenlijk ook niet mee wachten tot Thanksgiving!

Zonnetje

Heerlijk!

Vers krakend stokbrood met Port Salut (op kamertemperatuur) , steenkoude Prosecco op een warme dag , verse zelf geplukte aardbeien met goede slagroom, een goede boeuf Bourguignon of Coq au Vin met aardappelpureetorentjes uit de oven, patatje met mayonaise uit de voetboogsteeg of van Bob opde Albert Cuyp beiden in A dam!, Spa rood met veel prik, zeebanket (de chocolade van Guylian), Kopje thee Earl Grey van Simon Levelt met een heel klein beetje suiker en dan uit een ouderwets wijd theekopje (zoals het hoort) en dan het liefst een zelfgebakken knisperend havermout koekje erbij.... salades met veel erin (olijven , pijnboompitten, zontomaten, feta , sjalotten),  kaasfondue! een chocoladeletter van van Laar en dan niet een I want die is zo klein, marsepein en fondant van Zuidam, die smelt op je tong, warme chocomelk maar alleen die van Nutricia...

Ach, ik ben niet te stoppen. Vind veel te veel lekker!