Feestje

 

 

 

 

 

Nu we beiden gezond 50 zijn geworden, samen honderd, vonden we het wel tijd voor een serieus feestje. Het is niet niks. Er is veel gebeurd. En toch hebben we het maar mooi gered. Feestje dus. In de Ulenpas, met iedereen die ons lief is. Het leek heel relaxed, geen stress. Lekker laten cateren, en zelf wat kleinigheidjes erbij. En wie wil slapen kan blijven slapen, desnoods op het landgoedje met een tent . Alles prima. Ok, de charmante, getatoeëerde, zeeman-achtige  accordeonist ( sfeer met Peer), die afwisselende sluwe tango en vrolijke Franse wijsjes zou spelen kon niet en niemand haalde het bij hem. Dus dan maar niet. Nee, Peter schafte zich/ons een onzinnig muziekapparaat aan en beiden zouden we 50 nummertjes uitzoeken voor de Play list. Een van 3 tot 22.00 uur en een voor daarna( wilde dansmuziek ;-). En een voor zondagsochtends, fris klassiek.

We kregen bijna zo n absurde ruzie over de te kiezen nummers, dat t feest bijna niet door zou gaan. Hij koos oa  Nick Cave en Skunk Anansie en ik bv The Gap band en Abba.........

Enfin, ik heb het maar losgelaten. laten we zeggen dat t met onze  muziek net zo afwisselend is als in het normale leven!

 

 

Kip Rosa

 

 

Ons overgebleven hennetje Rosa vermaakte zich eigenlijk prima in haar uppie. Ik liet haar extra veel los en verwende haar met veel groene snackjes. Ik kwam haar wel steeds verder van huis tegen. Haar actieradius werd steeds ruimer. Zo lonkte ze bij het kippenhok van de achterburen naar de kipjes achter het gaas, hakte in het nieuwe grasveld van de buren daarnaast en begon ook te kraaien als een haan. Van ellende hield ik haar zoveel mogelijk binnen in haar eigen hok en ook in het nachthok tot half negen 'sochtends, zodat ze niet bij zonsopgang al begon te kraaien. Het zat me niet lekker, die beperkingen. Totdat ik op een feestje bij vrienden in de tuin wandelde en daar in hun kippenhok eenzame haan Gijs tegenkwam. Ook hij was alleen over gebleven en was daar wat sip en sneu van geworden. Kraaide niet meer en at ook geen gras meer. Al snel bedachten we de kippen samen te brengen, niet bij mij helaas, want Gijs is een haan. Dus brachten we Bella bij Gijs. Ik heb wat traantjes gelaten, want we hadden haar al 5 jaar, maar voor beiden leek dit perfect. Bella voelde zich meteen op haar gemak in het hok, maar Gijs vond ze niet echt charmant. Ze stuurde hem meteen naar zijn nachthok, waar hij amechtig bleef zitten totdat zij s avonds naast hem kroop, wel met flinke afstand. De volgende dag ging beter, ze tolereerden elkaar. Dat was al heel wat beter. 'Smiddags kreeg ik deze foto opgestuurd. Love is in the air, Gijs en Bella zaten OVERDAG samen op stok en de ruimte tussen hen was al kleiner. Het lijkt erop dat de match goed is. Is mis Bella enorm, maar dit is toch stukken beter!

 

 

Lente

 

 

 

 

Wat een mooie dag, wat is er veel om vrolijk van te worden..

 

De bloesem in de nieuwe Japanse kersenboom. Mijn altijd  lieve moeder, De eerste pad in de tuin, die met stramme poten door het gras marcheert, het eerste eitje van Bella ( ze zat al stiekem te broeden, zonder haan..). De dikke knoppen in de seringen, het bespottelijk opgeschoren hondje van de moeder van jeweetwel die toevallig over t zebrapad rent, Bach op de cd speler, een lief appje van Pjotr, een zoet lachje van Emma, een mooie kaart van Heleen met foto van babymeerkoetjes, en een geheimzinnig uilen-boekenlegger van iemand die me leuk vindt ( zonder naam) en vanavond Tango!

 

Soms zit het tegen, meestal zit het mee! 

 

 

Leed

Als ik op straat loop zie ik altijd net dat sneue vogeltje met hangend vleugeltje. Loop ik langs een schoolplein valt mijn oog op dat ene jongetje dat treurig voor zich uit staart omdat niemand met hem wil spelen. Rij ik langs een weiland zie ik dat ene oude schaap wat moeite heeft met opstaan. Ik zie elke doodgereden meerkoet langs de snelweg. Loop ik op de Albert Cuyp valt mijn oog op die ene jonge spreeuw zonder moeder of op dat duifje  met een halve zwerende poot. Ik zie altijd sneue bejaarden helemaal alleen met een te zware tas en fietst er een groepje schookinderen over het fietspad dan zie ik die ene met die rare jas die niet in t groepje mee mag fietsen. Altijd scant mijn hoofd sneuheid en wil ik ze redden. Maar dat kan niet altijd natuurlijk.

 

Het is lastig zo n "gave".

 

 

Zeven

 

 

 

Toen we na 20 jaren tegenover een oud bosrijk park te hebben gewoond  in een kale nieuwbouwwijk kwamen wonen, was het eerste wat we deden bomen planten. VEEL. Doodsbenauwd waren we voor een groenloze omgeving. Dus achter plantten we twee leilinden tegen de inkijk, een grote plataan met een bankje eromheen ( was het idee), een fluweelboom voor de prachtige kleuren in de herfst, een tulpenboom omdat hij lekker hoog werd ( hij brak afgelopen jaar om tijdens de herfststorm).  Ja, ik moest huilen. Aan de zijkant een amberboom voor Pjotr om  de prachtige vorm blaadjes en kleuren, een walnoot, die dit jaar voor t eerst ging dragen, 7 walnoten. Een perzik uit opa Wim's pit van de Turkse winkel, emmers vol hebben we er afgehaald, een goudrenet, die ook voor t eerst bloesemde en droeg na 7 jaar, 7 appels. Een kastanje van Emma s kastanje uit het bos. Een pruim, die enorm veel draagt en als laatste de mooiste wat mij betreft,  een BERK. "De dame van het woud" een prachtige frêle zacht wuivende frisse papierberk. Die wiegend voor het raam staat.  Ze is van Emma, die haar zomers emmers extra water geeft en aandacht ( mest).
Zelfs 's winters zonder blaadjes maar met mooie fijne roodbruine zwiepende twijgjes met aan de uiteindes kleine katjes is ze wonderschoon!



De papierberk, Betula papyrifera, is een schilderachtige niet te grote berk met een bijzonder mooie, witte schors. Hij komt oorspronkelijk uit Noord Amerika en dankt zijn naam aan het feit dat de oorspronkelijke bewoners de witte berkenbast gebruikten als schrijfpapier. Deze witte schors bladdert af in papierdunne stroken zodat de lichtoranje tot donkerbruine bast zichtbaar wordt. De bladerkroon heeft een open en losse structuur. Een wat oudere berk laat de takken sierlijk overhangen. De vorm van de bladeren is elliptisch tot smal-eirond met maximaal tien paar nerven. De bladeren worden tot een decimeter lang.








 

Krulletje

 

 

 

Op Facebook; Zoekt klein klein boerderijtje maar met véél land voor 2 grote paarden, 2 shetlanders, 1 ezel, 2 hangbuikzwijntjes, toompje kippen en geiten. Vrijliggend bij bos of wei ( zeker geen water). Ligbad, open haard, woonkeukentje en boomgaard voor hangmat.

Funda raakt helemaal overstuur...

 

 

Het begon weer zo. Bij Gerrit een collega was een klein mini baby hangbuikzwijntje aan komen lopen. Hij woont in Hierden op een grote boerderij met veel land en ja hoor, net voordat hij in zijn auto stapt rent dat zwijntje over het erf. Nu heeft hij al veel dieren, maar wat hij hier mee aanmoest wist hij niet. En dat zegt hij tegen mij! Subiet gingen Emma en ik de volgende dag kijken naar de zwerver. Die zat intussen vorstelijk in een grote oude zeecontainer vol vers stro en leek het heel naar zijn zin te hebben. De 3 paarden die er eigenlijk in hoorden te schuilen waren naar buiten gebonjourd en keken jaloers naar t zwijntje, Die inmiddels krulletje was gedoopt door Gerrit.  Een grote en 2 shetlandertjes, waarvan er een schattige een pootje kon geven ( ook meteen op de verlanglijst) . Jaloers was ook ik. Niet eens op het zwijntje, maar wel op de mogelijkeheid dat je zomaar zo n beestje kunt houden als die aan komt lopen. Dus elke avond tuur ik weer op Funda. Maar wat te betalen is, is te ver weg.

Dus blijft het bij dromen...

 

 

December

 

Mijn favoriete maand van het jaar is begonnen. Al is alles anders dit jaar. Er is veel gebeurd en gaande. Maar de decembervreugde tilt alles wat op. Tegen de echt "grote" boom, die vol moet met uiltjes en paddestoelen en eekhoorns hik ik nog wat aan, maar de kerstster van Opa Wim en onze eigen mosgroene hangen, het keukenboompje en de buitenlampjes branden. Corelli speelt de hele dag zacht op de achtergrond en overal staan hyacinten. Alles gaat goedkomen, zeker in December.