Lente

 

 

 

 

Wat een mooie dag, wat is er veel om vrolijk van te worden..

 

De bloesem in de nieuwe Japanse kersenboom. Mijn altijd  lieve moeder, De eerste pad in de tuin, die met stramme poten door het gras marcheert, het eerste eitje van Bella ( ze zat al stiekem te broeden, zonder haan..). De dikke knoppen in de seringen, het bespottelijk opgeschoren hondje van de moeder van jeweetwel die toevallig over t zebrapad rent, Bach op de cd speler, een lief appje van Pjotr, een zoet lachje van Emma, een mooie kaart van Heleen met foto van babymeerkoetjes, en een geheimzinnig uilen-boekenlegger van iemand die me leuk vindt ( zonder naam) en vanavond Tango!

 

Soms zit het tegen, meestal zit het mee! 

 

 

Leed

Als ik op straat loop zie ik altijd net dat sneue vogeltje met hangend vleugeltje. Loop ik langs een schoolplein valt mijn oog op dat ene jongetje dat treurig voor zich uit staart omdat niemand met hem wil spelen. Rij ik langs een weiland zie ik dat ene oude schaap wat moeite heeft met opstaan. Ik zie elke doodgereden meerkoet langs de snelweg. Loop ik op de Albert Cuyp valt mijn oog op die ene jonge spreeuw zonder moeder of op dat duifje  met een halve zwerende poot. Ik zie altijd sneue bejaarden helemaal alleen met een te zware tas en fietst er een groepje schookinderen over het fietspad dan zie ik die ene met die rare jas die niet in t groepje mee mag fietsen. Altijd scant mijn hoofd sneuheid en wil ik ze redden. Maar dat kan niet altijd natuurlijk.

 

Het is lastig zo n "gave".

 

 

Zeven

 

 

 

Toen we na 20 jaren tegenover een oud bosrijk park te hebben gewoond  in een kale nieuwbouwwijk kwamen wonen, was het eerste wat we deden bomen planten. VEEL. Doodsbenauwd waren we voor een groenloze omgeving. Dus achter plantten we twee leilinden tegen de inkijk, een grote plataan met een bankje eromheen ( was het idee), een fluweelboom voor de prachtige kleuren in de herfst, een tulpenboom omdat hij lekker hoog werd ( hij brak afgelopen jaar om tijdens de herfststorm).  Ja, ik moest huilen. Aan de zijkant een amberboom voor Pjotr om  de prachtige vorm blaadjes en kleuren, een walnoot, die dit jaar voor t eerst ging dragen, 7 walnoten. Een perzik uit opa Wim's pit van de Turkse winkel, emmers vol hebben we er afgehaald, een goudrenet, die ook voor t eerst bloesemde en droeg na 7 jaar, 7 appels. Een kastanje van Emma s kastanje uit het bos. Een pruim, die enorm veel draagt en als laatste de mooiste wat mij betreft,  een BERK. "De dame van het woud" een prachtige frêle zacht wuivende frisse papierberk. Die wiegend voor het raam staat.  Ze is van Emma, die haar zomers emmers extra water geeft en aandacht ( mest).
Zelfs 's winters zonder blaadjes maar met mooie fijne roodbruine zwiepende twijgjes met aan de uiteindes kleine katjes is ze wonderschoon!



De papierberk, Betula papyrifera, is een schilderachtige niet te grote berk met een bijzonder mooie, witte schors. Hij komt oorspronkelijk uit Noord Amerika en dankt zijn naam aan het feit dat de oorspronkelijke bewoners de witte berkenbast gebruikten als schrijfpapier. Deze witte schors bladdert af in papierdunne stroken zodat de lichtoranje tot donkerbruine bast zichtbaar wordt. De bladerkroon heeft een open en losse structuur. Een wat oudere berk laat de takken sierlijk overhangen. De vorm van de bladeren is elliptisch tot smal-eirond met maximaal tien paar nerven. De bladeren worden tot een decimeter lang.








 

Krulletje

 

 

 

Op Facebook; Zoekt klein klein boerderijtje maar met véél land voor 2 grote paarden, 2 shetlanders, 1 ezel, 2 hangbuikzwijntjes, toompje kippen en geiten. Vrijliggend bij bos of wei ( zeker geen water). Ligbad, open haard, woonkeukentje en boomgaard voor hangmat.

Funda raakt helemaal overstuur...

 

 

Het begon weer zo. Bij Gerrit een collega was een klein mini baby hangbuikzwijntje aan komen lopen. Hij woont in Hierden op een grote boerderij met veel land en ja hoor, net voordat hij in zijn auto stapt rent dat zwijntje over het erf. Nu heeft hij al veel dieren, maar wat hij hier mee aanmoest wist hij niet. En dat zegt hij tegen mij! Subiet gingen Emma en ik de volgende dag kijken naar de zwerver. Die zat intussen vorstelijk in een grote oude zeecontainer vol vers stro en leek het heel naar zijn zin te hebben. De 3 paarden die er eigenlijk in hoorden te schuilen waren naar buiten gebonjourd en keken jaloers naar t zwijntje, Die inmiddels krulletje was gedoopt door Gerrit.  Een grote en 2 shetlandertjes, waarvan er een schattige een pootje kon geven ( ook meteen op de verlanglijst) . Jaloers was ook ik. Niet eens op het zwijntje, maar wel op de mogelijkeheid dat je zomaar zo n beestje kunt houden als die aan komt lopen. Dus elke avond tuur ik weer op Funda. Maar wat te betalen is, is te ver weg.

Dus blijft het bij dromen...

 

 

December

 

Mijn favoriete maand van het jaar is begonnen. Al is alles anders dit jaar. Er is veel gebeurd en gaande. Maar de decembervreugde tilt alles wat op. Tegen de echt "grote" boom, die vol moet met uiltjes en paddestoelen en eekhoorns hik ik nog wat aan, maar de kerstster van Opa Wim en onze eigen mosgroene hangen, het keukenboompje en de buitenlampjes branden. Corelli speelt de hele dag zacht op de achtergrond en overal staan hyacinten. Alles gaat goedkomen, zeker in December.

 

 

Rosa

 

Tussen de perzikboom en de pruimenboom ga ik haar begraven. Gisterochtend lag ze zomaar onverwachts dood in haar ren. De avond daarvoor had Peter zich nog wel verbaasd dat ze nog "op" was, het schemerde al, Bella zat al op stok, maar zij scharrelde nog rond en genoot van de restjes van ons avondmaal. Rosa, de liefste zoetste en mooiste de twee kipjes. Een ronde Wyandotte. Nu ligt ze in de schuur, gewikkeld in een oud schildersbloesje van Peter. Tranen met tuiten heb ik gehuild gister. Maar beter zo dan een lange ziekte zoals bij vorige kip Isolde.

Het wordt vol daar in het fruithoekje in de tuin. In t midden onder de pruimenboom ligt Joost onze oude rode kater van 22 jaar, daarom heen wat muizen en vogeltjes, door Taupy gevangen, wat vissen die de winter niet overleefden, allen door Pjotr begraven. Rechts daarvan de 2 eerste kippen, Friso en Isolde . Door buurhondje dood en halfdood gebeten. Dat laatste was het ergste. Voor veel geld op laten lappen bij de dierenarts, een kwartaal zitten sukkelen en snotteren met haar, kuurtje zus en kuurtje zo. Toen ze eindelijk leek opgeknapt gezelschap voor haar gezocht in de vorm van Bella, een stoere barnevelderkriel. Deze bleek een virus bij zich te dragen, waardoor Isolde binnen een maand toch nog dood ging. Dat was wel erg verdrietig.

 

Overgebleven Bella ga ik nu reuze vertroetelen en veel los laten lopen, haar een mooie oude dag bezorgen...  

Sail on honey!

Ná de Vogezen ging het eindelijk gebeuren! Na lang aandringen ( gedram) en een invitatie van mijn hele enthousiaste fanatiek zeilende Neef Henk in t bezit van een prachtige Victoire moest het er maar eens van komen. Een weekje zeilen. Kwam ik eerder nooit verder dan het onbewoonde eiland de Bieze hier in het wolderwijd. Nu gingen we voor mijn gevoel een wereldreis maken ;-). Maar het was leuk. Het weer was grotendeels prima en via eiland `De dode Hond`,  Muiden en weer terug in noodweer en geteisterd door velden drijvend wier eiland `Huizerhoef` voeren wij weer naar onze eigen veilige haven. Waar Bor , de hele week in reddingvest, maar nu bij t verlaten van de boot  net even niet, alsnog in de haven kukelde en we hem er maar amper uit konden vissen. Ik heb maar een keer gehuild en dat was omdat ik dacht dat de mast niet onder de brug door paste.

Ik zie progressie!