Zwier

Toen ik een jaar of zes, zeven, acht, negen, tien was kwam ik geregeld in Brugge ( te lang verhaal ). Daar logeerden we in een klein huisje met veel klimrozen en een open haard en kratten met kleine flesjes frisdrank in de kelder. Om de hoek was de warme bakker waar je gigantische ronde landbroden kon kopen en een stripboekwinkel waar ik mijn eerste Jerommekes las. Naast Pippi Langkous.

Maar waar het om gaat was dat het huisje tegenover het Boudewijnpark was. De hele nacht het geluid van tikkende vlaggen tegen de stokken. Heel Europa hing er. 

Maar dat terzijde.

Bij het Boudewijnpark was een gigantische kunstijsschaatsbaan.

En daar had ik les van de juf aldaar, voormalig Belgisch kunstschaatskampioene Anneke.

Om de week een uur. Pirouettes, sprongetjes, passen en dubbele Rittbergers.

Ik was klein en onbevangen en vond het fantastisch. Ik kan nog de blauwe zoete lucht van het ijs herinneren en die prachtige muziek die door de hal schalde. 

En de irritatie van Juf Anneke, omdat ik alleen maar op het juiste moment van de muziek wilde inschaatsen.

“NU komen Inge!”

Boven de ijsbaan zat mijn moeder thee te drinken en te wuiven in het restaurant achter zo’n grote glazen ruit.

Op een dag werd mijn grootste levenswens vervuld.

Ik mocht voor mijn verjaardag in de schaatswinkel aldaar een mooi kunstschaatspakje uitzoeken.

Het werd een mosgroene, met kleine glittertjes. Paste perfect bij mijn vuurrode haar. Need I say more....

Ik voelde mij de nieuwe olympisch kampioene. Als een jonge Marina Anissina zwierde ik over de baan.

Intussen was in Harderwijk ook een schaatsbaan geopend, maar daar kwam mijn kunstschaatserij niet zo tot zijn recht tussen alle noren- en hockeyschaatsen.

Veel later, als er soms ijs lag, schaatste ik een stukje, de soepelheid en durf verdween. 

De laatste keer was bij de Biezenburght richting Zeewolde. Ik denk wel 17 jaar terug. Samen met Pjotr schaatsten we helemaal naar achteren waar je anders nooit kon komen en zagen we voor `t eerst baardmannetjes hangen in grote rietpluimen. Prachtig.

Vanochtend zag ik het filmpje uit 1998 van Marina & Gwendal tijdens de Olympische spelen. Tweemaal goud! Europees en wereldkampioen. 

En rook ik het ijs weer ;-).

Fataliste

Nu heb ik net die zwakke knie onder de knie met al dat hevige gesport, is mijn bloeddruk weer flink te hoog.

Ik word bijna 62 (hoop ik) en nu begint het gekneus toch echt.

Stapelstress volgens de senioren-huisartsondersteuner. 

Nu een mooi leven en ineens komt alle drama van ooit vroeger naar boven. ( zeilen ;-))

Gister werd ik er ineens echt niet lekker van en vanochtend lag ik weer aan het halfuurskastje bij de arts.

Dit keer niet op de harde bank maar op een zachte luie stoel met voetenbank. 

Ik mocht ook nog wat bladeren in een leuk fotomagazine over Harderwijk. 

Zolang het maar niet stressvol was.

Natuurlijk deed ik vooral mijn uiterste best om in de spreekkamer naast mij het gesprek te volgen.

Het kan altijd nog slechter was mijn conclusie.

Maar een half uur niks doen is erg lang.

Intussen bedacht ik mij, voor het geval dat ik toch spoedig ging hemelen, wie draait dan de comtoise klok op? Dat kan alleen ik. Peter draait hem zo in de soep.

En, gelukkig lig ik elke avond in bad, dan ben ik lekker fris bij ‘t afleggen.

En is mijn haar niet te rood gespoeld want dan steekt dat zo af bij mijn dan nog blekere gezicht.

En wie gaat er zoveel van Louie houden als ik?

En ook dit ; Peters nieuwe vrouw moet in vredesnaam een zeil en wandelfanaat zijn. Dat gun ik hem zo.

Tip, geen roodharige, dat is alleen maar gedoe

Na een half uur mocht ik weg.

Op het gezicht van de doktersassistente zag ik geen blinde paniek.

Ik ben toch maar mooi de lange prachtige terugweg langs het wolderwijd gefietst.

Wellicht was het de laatste keer ;-)

December

Er is niemand die zo mooi en triest kan rouwen als jij zei iemand.

Ze vergat wijselijk het woord lang.

Maar ik had dan ook een bijzondere moeder.

De maand december is het ergst.

De dagen voor haar sterfdag. 5 december.

Daarna valt het weer wat weg.

Dan komen de dagen voor kerst.

De gezelligheid triggert me enorm. 

Ik geniet met volle teugen, maar…

Het is een feit dat haar warme huis met altijd een bollig kerstboompje met rode en zelfgemaakte versieringen erin, kaarsen, hyacinten, petit fourtjes, het kerstconcert van Corelli, dat lieve gezicht, die onvoorwaardelijke liefde en steun weg is.

Voorgoed is er niemand meer die van mij houdt zoals zij dat deed.

En de slappe lach hebben om allerlei stomme fratsen.

Weer naar een tuincentrum omdat zij dat zo leuk vond. ‘kind, wat heb ik het fijn zo.’

Met altijd teveel spullen terug.

En er waren ook mindere dingen maar daar heb ik het niet over.

Nu is ze voor mij een grote lichtgevende engelachtige persoon die over 't randje van een wolk naar me zwaait. 

Ik snap dat dat niet kan maar ik wil dat het zo is.

En elk roodborstje dat ik zie, dat is zij. 

Punt uit.

Ze is nog overal in ons leven. 

In Emma, die ook zulke lieve dingen doet en van vogels houdt en net zo gewiekst is en net zo geruststellend met haar ogen knijpt als je dat even nodig hebt.

En in Pjotr’s smalle de Ruiter-gezicht en lengte, de liefde voor de natuur, de grapjes, zijn warmte.

Maar soms is dat niet genoeg.

Dan moet ze gewoon terug zijn.

Trouble

Het mooiste van Peters baan is de Ulenpas 

Toen hij een kleine 20 jaar geleden zat te twijfelen bij zijn sollicitatie haalde de directeur hem over de grens door hem de week voor kerst in de Ulenpas te laten verblijven. 

We wisten toen nog niet half hoe mooi dat was.

Het bedrijf zelf is overigens ook erg fijn, maar dat terzijde.

Zo’n 2 keer per jaar mag de werknemer met vrienden en of familie daar vertoeven.

Het is een prachtig landgoed met drie landhuizen. Waarvan 1 ons favoriet is. Dat huis is oud en sfeervol en heeft de grandeur van Downton Abbey

Er is een echt bordes voor waar je heerlijk kunt uitkijken op het eiland je en de vijvergracht daar omheen. Op het eiland en tuin heeft de welbekende botanicus Lineaus begin van de 18e eeuw ooit alle bomen geplant die er toen bestonden.

We hebben er marters, een vos, een enkele ree, bosuilen, spechten, hagedissen, veel ijsvogels en mooie eenden gespot. En een koor van zangvogels opent de dag.

Er ligt een roeiboot waar je het eiland om mee kan varen. 

Werkelijk alles hebben we daar gevierd!

Verjaardagen, familiereünie’s, jubilea, familieweekenden, vrienden mee, de eetclub, schildergroep ( komt nog ) en vaak zelf een paar dagen.

In de beginnende lente staat het landgoed vol sneeuwklokjes, daarna is het purperpaars van de boshyacinten, dan bloeien de gigantische rododendrons.

In de herfst is het fantastisch met een kleurenpalet van de bomen. 

En nu is het bijna kaal maar mistig en mysterieus. Met de zelf meegenomen kerstboom en lichtjes is het nog gezelliger. Ooit was er sneeuw en schaatsten we op de vijver.

Kortom een paradijsje voor ons.

Met deze week een scheurtje.

We zijn er een week nu en net toen wij even weg waren stond er ineens een jager in de gang die mededeelde dat ze het wild gingen wegjagen voor de kerst.

Nu heb ik persoonlijk liever iets op mijn bord van de jacht dan uit de bio-industrie.

Maar mijn vegan zoon was er op dat moment met zijn bovenal vegetarisch / vegan vrienden. Dat was flink wringen.

En als het nu  in 1 keer pang-dood was, maar nee. 

Halfdode spartelende eenden lagen soms al in de telrij.

Ze hebben fantastische jaren gehad op het landgoed met veel bijvoeren. 

Maar zo’n einde is dan verre van ok.

Dus zaten we met gemengde gevoelens in de sjieke salon.

Zelfs in het paradijs gebeurt dus wel een wat.

Hannah

Ik heb een kennis/vriendin, laten we haar Hannah noemen. We hebben heeel lang samen gecarpoolt naar Tangoles in Amersfoort.

Hannah kon tangodansen als de beste. 

Maar daarnaast was ze ook therapeut. Iets zweverigs. Heel bijzonder. 

Je snapt dat al die jaren samen autorijden ook therapeutisch waren voor mij. 

Ze stelde altijd de mooiste vragen, gaf prachtige tips en mooie conclusies.

Toen Tangoles stopte verwaterde het iets, maar toch zien we elkaar nog regelmatig. 

Vandaag bij haar thuis. 

Ze heeft een weelderige wilde prachtige tuin, ze plukt wild, en maakte speciaal voor mij mooie kokos/bieten/bessentaart zonder suiker en zuivel. 

Met een pompoenkruidentheetje erbij. 

Ze droeg zelf gevilte sokken in haar action-crocs.

Ze zit een uur na en een uur voor zonsopgang buiten, (weer of geen weer) omdat er dan serotine vrijkomt in je hoofd door het bijzondere licht. 

Ze leest boeken over indianen en in haar kamer staan schotels met gedroogde kweepeerappeltjes en ikweetniethoeveel zaden uit eigen tuin en uit de natuur. 

Ze haakt van katoen van de kringloop fantastisch mooie lappendekens en pannelappen. Ze heeft geen sociale media en geeft geen verjaardagscadeau maar een beleving.

Ze consumindert en geeft boeken door.

Wat een inspirerend mens!

Ik had een zware dag op mijn werk en weinig zin, maar ik kwam fluitend bij haar vandaan en plukte spontaan ook nog wat kweepeerappeltjes onderweg.

Voor een vleugje Hannah.

Trouwring weer om

Met het mes op de keel ben ik weer naar de sportschool.

Die hier om de hoek, waar ik ooit fysio kreeg voor mijn knie.

Nu was het opereren of mijn heupen/benen/knieen krachtiger maken.

Voor die operatie ben ik doodsbenauwd dus stel ik het lekker uit door hard te gaan sporten.

En jee, wat bevalt dat goed! 

De endorfinen vliegen door mij heen. 

Fietste ik eerst op de tralalie-stand op mijn fiets, denk ik nu ‘wat is dit voor flauwe toestand’ en ga voor de zwaarste optie. 

Normaliter deed ik een klein slaapje na het middageten, nu ga ik liggen en denk na 4 minuten ‘wat doe ik hier?

De sportschool op zich is ook fijn. 

De helft is net zo kneuzerig als ik. Soms nog erger.

Ik kreeg de eerste 2 lessen een persoonlijk trainer met een idioot strak schema waar ik inmiddels de helft van heb geschrapt. 

Ik roei, fiets, loop en doe 5 zware apparaten voor de bovenbenen. 

Want de rest doet het prima ; -)

Ik moet wel wennen aan de anderen die er zijn. 

Ik wilde eigenlijk gewoon een podcast (Aaf & Lies) luisteren maar het blijkt toch ook een sociaal ding te zijn.

Alsof je leuk kan babbelen terwijl iemand hijgend jouw roeiboot probeert in te halen.

Termen als ‘brandt het al’ of ‘die is droog zeg’ kende ik niet en wil ik ook niet kennen.

Want ik doe rustig aan, zodra ik het iets te warm krijg stop ik.

Zweten vind ik ranzig.

Toch merk ik dat ik steeds zwaardere gewichten instel omdat het te makkelijk gaat.

Het mooist is nog dat er een hoge steile trap naar boven is.

Vorig jaar, met de fysio, kon ik die trap amper op. 

Nu ren ik naar boven en beneden. 

Zonder moeite!

Emma-cipatie

Na de lofzang op mijn jongste kan ik niet achterblijven over de oudste.

Daarna houd ik voorgoed mijn mond over ze.

(En heb het enkel nog over Louie).

Over Emma dus, mijn eerstgeborene liefste dochter. 

Wat was ze welkom. 

Ik zie ons nog zitten op het bankje in haar zachtgele sterrige babykamertje aan de Plantage. 

In en vol verwachting op het wonder.

Bovenal is ze stoerder dan Pippi Langkous. 

Ze tilt nog net geen paard op, maar ze zou het kunnen!

Als er iets zwaars moet gebeuren staat zij als eerste op. Zeker als iemand zegt, zijn hier een paar sterke mannen?

Toen er zeil moest worden gelegd in de waskamer van haar appartement sneed en legde ze dat gewoon zelf.

(Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan).

Ipv een Chaneltas draagt zij het  Makita-boormachine-koffertje van haar opa. 

Ze is slim en lief en nooit ga ik vergeten hoe ze trouw mijn moeder bezocht elke week

Ze kookt heerlijk, rijdt max Verstappen er uit op de snelweg. 

Ze is attent, bloedfanatiek met spelletjes, houdt van kaarslicht en heeft altijd gelijk. 

Ze maakt hele valse grappen (net zoals ik vroeger). En dat wordt me soms teveel. Dan botsen we.

Ze adopteerde Daisy, die ze uit de broodfok vrijkocht. Het herstel koste haar heel veel spaargeld en onnoemelijk geduld. 

En dan natuurlijk heeft ze Mae, die ook veel tijd en liefde kost.

Je zou denken dat ze geen tijd heeft om te werken, maar ze heeft een prachtige baan in de jeugdzorg en mag zichzelf sinds kort bachelor noemen.

En dan is er sinds kort een koene "ridder" die zich ook af en toe op haar paard waagt in haar leven.