Plantage

Deze week zag ik tot mijn grote schrik dat ons oude lieve huisje aan de Plantage te koop stond. 

Ik wist dat het er aan stond te komen ooit maar toch....

Ons eerste samenhuis. Twintig jaar gewoond.

Om de hoek bij bakkerij Wegerif werd ik verliefd op Peter, en al snel woonde hij bij mij op mijn kamer naast het huisje.

Toen het vrij kwam mochten wij het huren. Ipv borg moesten we het leegruimen.  Dat was nogal een klus.

Na een jaar of wat kochten we het van mijn kleine salaris en en gingen we het met hulp van Peters pa verbouwen. 

Toilet naar binnen, nieuwe keuken, cv, nieuwe badkamer met BAD! en t plaatsje bestraten.

Het hield echter nooit op met klussen, want aan de rand van 't Wolderwijd was een gure wind. Voor klaar, achter weer beginnen.

Maar wel met prachtige zonsondergangen,  het zingen van de wilde zwanen, de spreeuwen die 's avonds neerzwermden in de grote bomen van ons park, en het carillon. De markt en stad om de hoek. 

En natuurlijk het park voor de deur.

We trouwden daar, we kregen de kinderen daar.

We hadden een houtkacheltje en er was een stapelbed voor de kinderen en voor mijn gevoel was het altijd gezellig. 

Net nadat de zolderkamer voor emma was verbouwd kregen we ineens de geest. 

Het eeuwige gesjouw met fietsen door de gang (er is geen achterom),  het eeuwige klussen en een verlangen naar meer tuin en ruimte deed ons rondkijken.

En we vonden iets groots en ruims en vooral nieuws.  

Gelukkig kwam er een fijne vriendin wonen die net zo verliefd op het huis was als wij. En het respectvol behandelde.

Dat maakte veel goed.

Nu, 40 jaar nadat wij er introkken,  gaat zij iets nieuws bewonen.

De hele week had ik  vriendelijke flashbacks van oa  de 2 baardkrieltjes Tristan en Isolde die rondscharrelden op het plaatsje, de grote groene schommelbank daar, de kinderen die daar leerden fietsen en lezen, de leuke buurt, mijn moeder die elke dinsdag kwam oppassen en dan rond half 8 haar fiets tegen 't raam bonkte, dat ik viool oefende met een half oog naar buiten dat niemand me maar hoorde en de propvolle verjaardagen die we daar vierden.

Het was mooi.

Nu kan ik alleen maar hopen dat er weer een fijn persoon in komt wonen.

Starry nights

Starry nights

Na een kleine anderhalf jaar was ik eindelijk aan de beurt. Twee ogen tegelijk.

Ondertussen zat ik met mijn neus tegen het computerscherm te typen, herkende ik mensen aan hun loopje en reed rustig achter een andere auto geplakt op de weg. 

Het wachten was op een rustige bloeddruk en vervolgens een lange wachtlijst op de oogpolie. 

Tegen de tijd dat er plek was steeg mijn bloeddruk subiet weer van angst.

Stomtoevallig viel de operatie op mijn moeder’s verjaardag. Dat was een soort van mooi.

Zeven uur ‘s ochtends moest ik aanwezig zijn. 

De bangsten mogen het eerst.

De bloeddruk was hoger dan ooit dus meteen om 7.05 een pammetje er in en na een half uur mocht ik de ok in. 

Ik vertelde de operatiezuster over dat ik een bange man kende wiens vrouw zijn hand vasthield onder ’t opereratielaken. 

Als je ’t fijn vindt zei ze zal ik de jouwe vasthouden. 

Dat heeft ze 40 minuten gedaan. 

Dat er zulk soort mensen bestaan. Oneindig lief.

De operatie was nog erger dan ik dacht. 

Mensen zeiden dat je enkel fel licht zag. 

Nou ik zag een hand met wattenstokken, scalpels en meer attributen. 

En ik hoor-de ze mijn pupillen opensnijden. 

En dat in een best fleurige roze, paars, felgroene teletubbie-achtergrond. 

Maar heel veel schik had ik niet.

Na 40 lange minuten en heel hard knijpen in de hand van de zuster was het voorbij.

Beige-grijze duisternis.

Van appelsap en een saucijzenbroodje knapte ik aardig op.

Eenmaal thuis begon ik schimmen te zien. Raar was het.

De volgende ochtend zag ik ineens dat de zwartgrijze daken aan de overkant bestonden uit dakpannen! Dat de bloemknoppen van de wilde peer op ontluiken stonden, dat ik enorm veel rimpels heb en dat Peter er ook slecht uitzag.

Als een havik bezie ik de wereld. 

Niet te geloven hoe zacht (lees superslecht) het eerst was.

Dat mis ik een beetje, maar het schijnt nog af te zakken.

Toen begon het grote vervelen.

Na drie dagen podcasts luisteren over de Johannes passion , vogelgezang en Teun & Gijs, ging ik gistermiddag voor ’t eerst de straat op. 

Alsof ik in een nieuwe buurt woonde.

Een week niet fietsen, autorijden, zwaar tillen, sporten en wilde dingen doen. Drie weken niet in bad en geen make-up.

Kaarsen en lampjes zijn nog jubelende vlammen.

Maar verder niets dan lof voor dit grote wonder!

Zwier

Toen ik een jaar of zes, zeven, acht, negen, tien was kwam ik geregeld in Brugge ( te lang verhaal ). Daar logeerden we in een klein huisje met veel klimrozen en een open haard en kratten met kleine flesjes frisdrank in de kelder. Om de hoek was de warme bakker waar je gigantische ronde landbroden kon kopen en een stripboekwinkel waar ik mijn eerste Jerommekes las. Naast Pippi Langkous.

Maar waar het om gaat was dat het huisje tegenover het Boudewijnpark was. De hele nacht het geluid van tikkende vlaggen tegen de stokken. Heel Europa hing er. 

Maar dat terzijde.

Bij het Boudewijnpark was een gigantische kunstijsschaatsbaan.

En daar had ik les van de juf aldaar, voormalig Belgisch kunstschaatskampioene Anneke.

Om de week een uur. Pirouettes, sprongetjes, passen en dubbele Rittbergers.

Ik was klein en onbevangen en vond het fantastisch. Ik kan nog de blauwe zoete lucht van het ijs herinneren en die prachtige muziek die door de hal schalde. 

En de irritatie van Juf Anneke, omdat ik alleen maar op het juiste moment van de muziek wilde inschaatsen.

“NU komen Inge!”

Boven de ijsbaan zat mijn moeder thee te drinken en te wuiven in het restaurant achter zo’n grote glazen ruit.

Op een dag werd mijn grootste levenswens vervuld.

Ik mocht voor mijn verjaardag in de schaatswinkel aldaar een mooi kunstschaatspakje uitzoeken.

Het werd een mosgroene, met kleine glittertjes. Paste perfect bij mijn vuurrode haar. Need I say more....

Ik voelde mij de nieuwe olympisch kampioene. Als een jonge Marina Anissina zwierde ik over de baan.

Intussen was in Harderwijk ook een schaatsbaan geopend, maar daar kwam mijn kunstschaatserij niet zo tot zijn recht tussen alle noren- en hockeyschaatsen.

Veel later, als er soms ijs lag, schaatste ik een stukje, de soepelheid en durf verdween. 

De laatste keer was bij de Biezenburght richting Zeewolde. Ik denk wel 17 jaar terug. Samen met Pjotr schaatsten we helemaal naar achteren waar je anders nooit kon komen en zagen we voor `t eerst baardmannetjes hangen in grote rietpluimen. Prachtig.

Vanochtend zag ik het filmpje uit 1998 van Marina & Gwendal tijdens de Olympische spelen. Tweemaal goud! Europees en wereldkampioen. 

En rook ik het ijs weer ;-).

Fataliste

Nu heb ik net die zwakke knie onder de knie met al dat hevige gesport, is mijn bloeddruk weer flink te hoog.

Ik word bijna 62 (hoop ik) en nu begint het gekneus toch echt.

Stapelstress volgens de senioren-huisartsondersteuner. 

Nu een mooi leven en ineens komt alle drama van ooit vroeger naar boven. ( zeilen ;-))

Gister werd ik er ineens echt niet lekker van en vanochtend lag ik weer aan het halfuurskastje bij de arts.

Dit keer niet op de harde bank maar op een zachte luie stoel met voetenbank. 

Ik mocht ook nog wat bladeren in een leuk fotomagazine over Harderwijk. 

Zolang het maar niet stressvol was.

Natuurlijk deed ik vooral mijn uiterste best om in de spreekkamer naast mij het gesprek te volgen.

Het kan altijd nog slechter was mijn conclusie.

Maar een half uur niks doen is erg lang.

Intussen bedacht ik mij, voor het geval dat ik toch spoedig ging hemelen, wie draait dan de comtoise klok op? Dat kan alleen ik. Peter draait hem zo in de soep.

En, gelukkig lig ik elke avond in bad, dan ben ik lekker fris bij ‘t afleggen.

En is mijn haar niet te rood gespoeld want dan steekt dat zo af bij mijn dan nog blekere gezicht.

En wie gaat er zoveel van Louie houden als ik?

En ook dit ; Peters nieuwe vrouw moet in vredesnaam een zeil en wandelfanaat zijn. Dat gun ik hem zo.

Tip, geen roodharige, dat is alleen maar gedoe

Na een half uur mocht ik weg.

Op het gezicht van de doktersassistente zag ik geen blinde paniek.

Ik ben toch maar mooi de lange prachtige terugweg langs het wolderwijd gefietst.

Wellicht was het de laatste keer ;-)

December

Er is niemand die zo mooi en triest kan rouwen als jij zei iemand.

Ze vergat wijselijk het woord lang.

Maar ik had dan ook een bijzondere moeder.

De maand december is het ergst.

De dagen voor haar sterfdag. 5 december.

Daarna valt het weer wat weg.

Dan komen de dagen voor kerst.

De gezelligheid triggert me enorm. 

Ik geniet met volle teugen, maar…

Het is een feit dat haar warme huis met altijd een bollig kerstboompje met rode en zelfgemaakte versieringen erin, kaarsen, hyacinten, petit fourtjes, het kerstconcert van Corelli, dat lieve gezicht, die onvoorwaardelijke liefde en steun weg is.

Voorgoed is er niemand meer die van mij houdt zoals zij dat deed.

En de slappe lach hebben om allerlei stomme fratsen.

Weer naar een tuincentrum omdat zij dat zo leuk vond. ‘kind, wat heb ik het fijn zo.’

Met altijd teveel spullen terug.

En er waren ook mindere dingen maar daar heb ik het niet over.

Nu is ze voor mij een grote lichtgevende engelachtige persoon die over 't randje van een wolk naar me zwaait. 

Ik snap dat dat niet kan maar ik wil dat het zo is.

En elk roodborstje dat ik zie, dat is zij. 

Punt uit.

Ze is nog overal in ons leven. 

In Emma, die ook zulke lieve dingen doet en van vogels houdt en net zo gewiekst is en net zo geruststellend met haar ogen knijpt als je dat even nodig hebt.

En in Pjotr’s smalle de Ruiter-gezicht en lengte, de liefde voor de natuur, de grapjes, zijn warmte.

Maar soms is dat niet genoeg.

Dan moet ze gewoon terug zijn.

Trouble

Het mooiste van Peters baan is de Ulenpas 

Toen hij een kleine 20 jaar geleden zat te twijfelen bij zijn sollicitatie haalde de directeur hem over de grens door hem de week voor kerst in de Ulenpas te laten verblijven. 

We wisten toen nog niet half hoe mooi dat was.

Het bedrijf zelf is overigens ook erg fijn, maar dat terzijde.

Zo’n 2 keer per jaar mag de werknemer met vrienden en of familie daar vertoeven.

Het is een prachtig landgoed met drie landhuizen. Waarvan 1 ons favoriet is. Dat huis is oud en sfeervol en heeft de grandeur van Downton Abbey

Er is een echt bordes voor waar je heerlijk kunt uitkijken op het eiland je en de vijvergracht daar omheen. Op het eiland en tuin heeft de welbekende botanicus Lineaus begin van de 18e eeuw ooit alle bomen geplant die er toen bestonden.

We hebben er marters, een vos, een enkele ree, bosuilen, spechten, hagedissen, veel ijsvogels en mooie eenden gespot. En een koor van zangvogels opent de dag.

Er ligt een roeiboot waar je het eiland om mee kan varen. 

Werkelijk alles hebben we daar gevierd!

Verjaardagen, familiereünie’s, jubilea, familieweekenden, vrienden mee, de eetclub, schildergroep ( komt nog ) en vaak zelf een paar dagen.

In de beginnende lente staat het landgoed vol sneeuwklokjes, daarna is het purperpaars van de boshyacinten, dan bloeien de gigantische rododendrons.

In de herfst is het fantastisch met een kleurenpalet van de bomen. 

En nu is het bijna kaal maar mistig en mysterieus. Met de zelf meegenomen kerstboom en lichtjes is het nog gezelliger. Ooit was er sneeuw en schaatsten we op de vijver.

Kortom een paradijsje voor ons.

Met deze week een scheurtje.

We zijn er een week nu en net toen wij even weg waren stond er ineens een jager in de gang die mededeelde dat ze het wild gingen wegjagen voor de kerst.

Nu heb ik persoonlijk liever iets op mijn bord van de jacht dan uit de bio-industrie.

Maar mijn vegan zoon was er op dat moment met zijn bovenal vegetarisch / vegan vrienden. Dat was flink wringen.

En als het nu  in 1 keer pang-dood was, maar nee. 

Halfdode spartelende eenden lagen soms al in de telrij.

Ze hebben fantastische jaren gehad op het landgoed met veel bijvoeren. 

Maar zo’n einde is dan verre van ok.

Dus zaten we met gemengde gevoelens in de sjieke salon.

Zelfs in het paradijs gebeurt dus wel een wat.

Hannah

Ik heb een kennis/vriendin, laten we haar Hannah noemen. We hebben heeel lang samen gecarpoolt naar Tangoles in Amersfoort.

Hannah kon tangodansen als de beste. 

Maar daarnaast was ze ook therapeut. Iets zweverigs. Heel bijzonder. 

Je snapt dat al die jaren samen autorijden ook therapeutisch waren voor mij. 

Ze stelde altijd de mooiste vragen, gaf prachtige tips en mooie conclusies.

Toen Tangoles stopte verwaterde het iets, maar toch zien we elkaar nog regelmatig. 

Vandaag bij haar thuis. 

Ze heeft een weelderige wilde prachtige tuin, ze plukt wild, en maakte speciaal voor mij mooie kokos/bieten/bessentaart zonder suiker en zuivel. 

Met een pompoenkruidentheetje erbij. 

Ze droeg zelf gevilte sokken in haar action-crocs.

Ze zit een uur na en een uur voor zonsopgang buiten, (weer of geen weer) omdat er dan serotine vrijkomt in je hoofd door het bijzondere licht. 

Ze leest boeken over indianen en in haar kamer staan schotels met gedroogde kweepeerappeltjes en ikweetniethoeveel zaden uit eigen tuin en uit de natuur. 

Ze haakt van katoen van de kringloop fantastisch mooie lappendekens en pannelappen. Ze heeft geen sociale media en geeft geen verjaardagscadeau maar een beleving.

Ze consumindert en geeft boeken door.

Wat een inspirerend mens!

Ik had een zware dag op mijn werk en weinig zin, maar ik kwam fluitend bij haar vandaan en plukte spontaan ook nog wat kweepeerappeltjes onderweg.

Voor een vleugje Hannah.