Pjotr

Al toen hij klein was duurde elke boswandeling met hem een eeuwigheid omdat hij alle omgevallen mestkevers  persee rechtop wilde helpen. 

En dan wachten of ze echt wel verder konden lopen.

Thuis sleepte hij eeuwig met doosjes aangevallen vogeltjes en muizen.

Zijn kat Gros-Minet  had veel zorg nodig door een val uit de vensterbank. ( Bloempot op zijn hoofd, hersentrauma ). Nou die kreeg hij. En dat was niet makkelijk. Want hij moest weken wennen aan het gewone leven. Eerst in een bench, toen in een kamer, langzamerhand de trap af, de woonkamer in. En na maanden naar buiten. Onder Pjotrs begeleiding. 

Bij zijn bijbaantje bij de bios in de stad  nam hij de, daar muisvriendelijk gevangen, muizen mee en liet ze midden in de nacht na zijn dienst in een weiland dichtbij huis weer los. 

Pas stuurde hij foto van een kletsnat gered muisje dat in een pan water was gevallen en daar paniekerig in rondzwom.

Hij woont in een studentenhuis in Utrecht. 

Waar hij zich ook nog bekommert om Jan, de waakkat van de vliegende tapijtenhandel onder zijn kamer

Need i say more.

Dat hij vegan is geworden was onoverkomelijk.  

Je vrienden eet je niet op.

Seniora

Volgend voorjaar word ik zestig. 

En hoewel ik mij honderd keer beter voel dan in mijn twintiger jaren, vind ik het toch wel een hele leeftijd. 

Bovenal ben ik blij dat ik hem (hopelijk) mag bereiken.  

En ik voel me rijker dan dat  ik ooit had gehoopt. Met mijn gezin, huis met de groenste tuin, lieve vrienden en buren,

Louie,  Daisy en het veulentje, de beste baan ooit, leuk vrijwilligerswerk erbij en 't campertje natuurlijk! 

Maar ik voel toch wel dat ik over 't hoogste punt heen ben. 

Alsof je na de laatste heuvel in de achtbaan naar beneden dendert.

De eerste prépensioenbespreking staat op de agenda, mijn knie kraakt, ik krijg rosérood haar, mijn hoofd duizelt soms en ons huis is heel erg groot. 

Niet dat ik het niet gezellig vol krijg, maar...

Dus zaten wij gisteren zomaar ineens het nieuwe,  nog te bouwen, seniorenwijkje rondom de molen in Harderwijk te bekijken. 

Alleen al om de naam wilde ik daar naar toe. 

Begijnhof. 

Wie wil daar nu niet oud worden!

Op rollatorafstand van het centrum en van het bankje bij de haven. Een tuintje voor en achter waar we onmiddellijk een grote berk en appelboom in zouden zetten. Autoluw. Een slaap en badkamer beneden. En een brede groenstrook voor het huis! En een eigen parkeerplaats achter het huis voor 't campertje!

Ik was onmiddellijk om.

Maar ja, Peter voelt zich nog een woeste vijftiger.

Hij is ook drie dagen jonger dan ik.

Dus ik denk dat het nog niet zover is.

Misschien over tien jaar.

Als we bijna 70 zijn.

Gelijkend

Ze maakt me onnoemelijk trots. Nog geen 25 jaar is ze.

Zo stoer als ze is. 

Onmogelijkheden lijken niet voor haar te bestaan. 

Ze doet het gewoon.

Van een pittige studie samen met een net zo pittige baan volbrengen.

Een mooi appartement.  Een eigen auto. Bewust een  hond met een rugzak nemen die nog zwaarder is dan de hond zelf. 

En nu een eigen veulen. Superleuk maar bepaald geen sinecure.  

Dat heeft ze allemaal niet van mij! Dat we regelmatig 'botsen' komt door de eigenschappen die ze van mij erfde.  Enorm bijdehand en fanatiek, altijd gelijk willen hebben en zeker weten dat dat dan ook zo is, hele valse grappen maken en daar zelf het hardst om kunnen lachen terwijl anderen verbijsterd toekijken.

Onze relatie is zeker stormachtig.  Gelukkig hou ik van de herfst.

Ze is zo jou in vele opzichten zegt Peter altijd. 

Maar ook de mooie  dingen. De grenzeloos goede zorgen voor mijn moeder, de attente cadeautjes bij feestelijkheden. De liefde voor jurkjes,  emotioneel bij het minste of geringste en de liefde voor dieren. 

Van Peter erfde ze ook wat ;-). Doorzettingsvermogen,  hardloopdrang, heel charmant kunnen zijn, goed met geld om kunnen gaan en autorijden als een duivel. 

Mooi, zo'n dochter met vele lagen. Een soort bonte mix van ons samen.

Oma Geertje

Ik ben naar haar vernoemd. Ingeborg Geertrude. Toen ik 10 was overleed ze. Mijn moeders moeder. 

Een statige trotse lieve oma. Zo een die een prachtige glanzende zilvergrijze knot had. Die ze elke dag doorkamde met Berken haarwater en met zware spelden vastzette. Een jurk met een riempje boven de buik in allerlei bloemetjesmotieven. Zware schoenen er onder.

Ze had een zwak maar ook een groot hart. Dat haar man en twee jongste zoons net voor de bevrijding gefusilleerd werden is ze nooit te boven gekomen. Er schuilde een groot stil verdriet in haar. 

Ik herinner me haar huis aan de Linthorsthomanstraat in Assen. Met een zwarte granieten wasbak, waar ik in mocht badderen, een groene strakke bank ( ze was enorm modern), bijzondere keramieken objecten, een ouderwetse transistorradio waar ze elk uur het nieuws  luisterde, hagelslag in een sierpotje met een lepeltje ( heel bijzonder vond ik dat), een constante lucht van boenwas en groene zeep, het amandelbloesemboompje van 'van Gogh' in haar woonkamer boven het buffet,  de ingelijste foto van koningin Wilhelmina, in het wit,  die op de herdenking van haar man en zoons kwam, en een groene groene tuin!

Eens in twee maanden reisden mijn moeder en ik naar Assen met de trein en logeerden we daar. En soms kwam ze bij ons aan de fazantlaan logeren. Hele dagen zat ze in de tuin onder de parasol te lezen en te genieten. Ze rommelde wat in de tuin en het kasje daar. En schreef. 

Ook ging ze mee op vakantie met mijn moeder en mij. 

Er waren geen opa's, vaders en echtgenoten in ons leven. We waren met ons drieën. Zo voelde het. 

Op een gegeven moment ging ze naar het bejaardenhuis. Dat vond ze gezellig. Het eten werd bezorgd in een metalen pannensetje met warme appelmoes en een verkleurde kers er in. Al haar vertrouwde spullen om haar heen. Daar woonde ze een poosje met veel genoegen. 

En schreef nog tot de laatste dag in haar dagboek. 

Met hele kleine kriebelige letters.

'Ineens' overleed ze. 'S nachts in haar slaap. Ik mocht niet mee naar de begrafenis.  Ik was te jong. 

Elk jaar op haar verjaardag bracht ik mijn moeder een boeketje. En hadden we het over haar.

En eens in het jaar reisden we naar de begraafplaats in Assen en poetsten we de graven. Daar ligt ze bij haar man en zoons. 

Uiteindelijk weer samen.

On y va!

Hoeveel voorpret kan een mens hebben! 

Het kan alleen nog maar gruwelijk tegenvallen.

In principe kan hij over 4 weken klaar zijn. Twee weken terug brachten hem naar de ombouwer (Campr-Van).  Die gaat hem van een lege kille witte Volkswagen Transporter omtoveren naar een mosgroene gezellige handige kampeerbus. De kleuren en materialen konden we zelf uitzoeken. Wat een feest. Customised dus.

We hebben al drie kratjes 'leuke' spullen klaarstaan. Erfenissen uit ons eerste caravannetje 26 jaar geleden van Lucie's zus, oranje kampeerservies van mepal en natuurlijk van alles uit de boot. Duurzaamheid ten top ;-) 

We kregen een leuk camperdagboekje van Bart &Tiny,  Fenna is kleine vlaggetjes aan het haken, van Janneke kregen we gouden! plastic wijnglazen. En van Jos en Marjan ipv bloemen,  ze kwamen eten, een klein toiletje! 

Zelf kocht ik een wiebelend uiltje voor op het dashboard en een peacesticker voor achterop. 

De kleur van de bus zelf gaan we volgende week kortsluiten. Zoveel kleuren groen. Keuzestress.

De naam is ook nog steeds niet gekozen. Na Draeck, Ollie, Igor, Boris, Weltevree, James, Wolf, Olijf & Bommel wordt het vooralsnog Splinter! 

Een naam die al ons hele leven samen al mijn favoriet was. Ik wilde de honden en kippen al zo noemen, maar het kon niemands goedkeuring wegdragen. 

Nou, eindelijk mag het.

Nog 4 weken maar. In ieder geval voor onze verjaardagen eind maart. Die zeggen we dan af want dan gaan we de hort op.

We hebben al een speciale app aangemaakt met mooie kleinschalige plaatsen & uitzichten. Bij de (biologische) boer, aan meren, kanalen , stille weides, grote bossen en sprookjesachtige vennen.

Al snel, begin mei, leent Emma hem om de bevalling van haar veulentje Meadow/ Mae van dichtbij mee te maken.

Ik ben wat bang voor modder en paardenmest op de camper. Maar hee, voor je kind doe je alles!

Peter had wel even wat 'Fishermann's friend' momentjes. 

Maar na bijna 25 jaar woelige baren blijven we heerlijk aan de wal!

Grosje

Toen we 14 jaar geleden op vakantie waren in Normandie wisten we al dat beide kinderen een poesje mochten uitzoeken als we terug kwamen. De dochter van de hoteleigenaar die had een klein poesje en dat heette Gros-Minet, de Franse Sylvester van Tweety, in Frankrijk een hele normale poezenaam. We braken onze tong erover, maar toch ging zijn poesje zo heten besliste Pjotr. We waren amper thuis of er was al een nest gevonden in Doornspijk, een boerderij, ze moesten met spoed weg want diezelfde dag was er al 1 onder de tractor gekomen. We gingen voor een mooie rooie en kwamen thuis met een sprieterige vlooierige zwart/witte. Wel in een streep door naar de dierenarts die hem hoofdschuddend voor 87 euro alle spuiten en bestrijdingsmiddelen toediende die nodig waren. Maar hij was zo lief en aanhankelijk. EN maakte er en gewoonte van om middenin de grote sier-aspergeplant voor het raam te zonnen, ach schattig...

Op een dag, na een week of 3, hoorde ik een enorme klap. Ik liep naar beneden en vond Gros-Minet in een enorme plas bloed, was met pot en al uit de vensterbank gestort. En de pot op hem. Dood dacht ik, zoveel bloed uit zo'n klein beest. Maar opeens zag ik z'n staartje nog trillen, toen schrok ik nog harder. In blinde paniek vriendin Luus gebeld en al huilend het beestje in een handdoek gerold en naar de dierenarts gescheurd. Wat een paniek. Aldaar vloog iedereen aan de kant, en mochten we meteen door. De dierenarts gaf hem weinig kans, zwaar hersentrauma, maar ze zouden het proberen. Drie dagen lag hij in de couveuse, het was een wrakje, elke middag mochten we op bezoek, maar 't was triest.

Op dag 4 ging het ineens iets beter, hij liep, maar in kleine rondjes achter zijn staart aan. De zesde dag mocht hij mee naar huis. Eerst in een bench en dan steeds een grotere ruimte proberen. Want hij was letterlijk en figuurlijk de weg kwijt. We zijn er maanden druk mee geweest. Maar daarna is eigenlijk alles langzamerhand redelijk goed gekomen. We merkten dat hij niet helemaal in orde was. Was wat zwak en breekbaar als een oud mannetje. Als een pakje melk op vier pootjes liep hij dagelijks rond het huis. Sliep wat in 't zonnetje. Was enorm lief. En heel speciaal,  juist door al het gedoe.

Net nadat Ollie en Bor waren overleden werd hij ineens ziek. Hij bleek o.a. acuut nierfalen te hebben. 

En was al niet heel sterk. 

Ik kon er niet eens meer wat over schrijven. Zo ellendig. 

Maar hij was toch een heel groot deel van ons gezinsleven bij ons.

Vandaar pas nu. Als een soort vertraagd I.M.

Dag lieve Grosje.

Vue Mer

Het enige dat ontbrak was een oud pick-upje waarop we eindeloos krakerige lp's van Charles Trénet of Edith Piaf konden draaien.

We hadden ons voor 't eerst gewaagd aan een hip Air-b-en-b-appartementje aan het marktplein in Audresselles.

Piepklein en authentiek.  Thonetstoeltjes om een ronde eettafel, echte klodderige olieverfkunst aan de muren van Copin, vier oestermessen bij het bestek en geen theepot.

Wel één flinke tegenvaller,  plastic om het matras en de hoofdkussens! Warm en krakerig. Niet te doen!

Enfin, het uitzicht was fantastisch. De zee! En het dorpsplein, vol oude vissershuisjes wit met blauw geschilderd. En altijd een scheepje voor het meestal afgebladderde raam.

De hele dag bedrijvigheid op het plein voor onze neus. De ochtend begon standaard met het geluid  van alle krakende rolluiken die geopend werden. Als eerste die van de infermière ( een soort privé huisartsenpraktijkje met enkel een zuster die alle dorpskwalen genas), vaak stond er al een man of twee, drie te wachten. 

Daarna kwam het ijzig nare piepende karretje van de schoonmaakjongen die een hand miste en ook een bus siliconenspray voor 't piepende wiel aldus Peter. En die piepte rustig drie uur lang over het plein. Louie intussen ook.

Dus we waren lekker bijtijds op. Maar dan is het brood het knapperigst. 

Het was een heerlijke week. Met fijne markten, aan alle strandjes zitten en mooie ronde stenen zoeken, panaché drinken, eindeloos toeren, kerkjes bezoeken en hypermarchees. Een flinke voorraad Earl Grey in alle soorten gekocht. Plus twee bussen vloeibare Marseillezeep, vloeibare cake, kamperfoeliezeep en chocoladebeertjes.

De avonden genoten we van de zonsondergang vanuit ons raam en van ons boek. 

Het appartement was boven het fameuze visrestaurant 'Le Loup de Mer'. Dus dat was een geluidencombi van de rollende zee, wijnglazenenbestekgerammel en Frans geklets (soms gelal). Best vaak eigenlijk ;-).

Wij houden van de Opaalkust. Nergens glooien de goudgele heuvels zo sierlijk en is de zee zo mooi in verschillende tinten blauw.

Ik liet mij vertellen dat o.a. Claude Monet zich liet inspireren door de bijzondere blauwe tinten zee.

Ik snap hem!