Stil

Ik pleng er heimelijk heel wat tranen om.
Mijn moeder. Nu bijna 84 jaar.
Haar leven wordt allengs kleiner en brozer.
Als een geest dwaalt ze soms door de kamer. Zo licht als een veertje. Van de rode stoel naar het handvat van de deur. De rollator is immers alleen voor buiten.
Bijna altijd vrolijk, lief en dankbaar. Als ik iets heb geleerd van haar is het wel dankbaarheid. Het mooie en goede benadrukken.
Op de verjaardag van haar oudste vriendin Wil vanochtend zei ze weinig. De gesprekken volgt ze niet meer. Een op een gaat het beste.
Eenmaal thuis bakken we een cake. Ze heeft een nieuw gasfornuis. Dat is al een klein drama. Het is lastig al die nieuwe en andere knoppen. Nu oefenen we de oven. Zij mixt het beslag en ik zoek de gebruiksaanwijzing in het oude kastje van haar overgrootoma. Die vind ik niet daar.
Wel talloze zakjes met vergeten pillen. Terwijl ik erover mopper zegt ze dat ze het vanaf nu weer goed gaat doen. Anders moet de thuiszorg ze komen geven en dat is haar eer te na.
De mixer krijgt ze niet aan. Terwijl ze die al 40 jaar heeft. Uit is ook lastig.
Na een uur belt ze ons. De oven is uit, alle knoppen op nul. ( heel goed) en de cake ziet er heerlijk uit.

Ik moet me inhouden om er niet naar toe te rijden en te controleren.

2017

En waar ik blij van werd in 2017!
-Dat mijn 2 kinderen examen deden en beiden slaagden en inmiddels zijn begonnen met een verse studie die ook nog goed bevalt en geheel per ongeluk ook mijn interesse hebben.
-Dat ik begonnen ben met kunstschilderles bij de heer Bulder in the middle of the prairie. Ik weet niet wat fijner is. Het ontdekken van wat ik nog kan leren met olieverf of de locatie of het warme gezelschap.
-Dat mijn moeder erg ziek is geweest maar er Goddank weer aardig bovenop is gekomen. Wel met een jasje uit. Maar ze is er nog!
-Dat ik voor mijn dappere opa postuum een erepenning in ontvangst mocht nemen in Assen met om de hoek de laan die naar hem vernoemd is, was toch wel heel erg mooi en indrukwekkend.
-Dat mijn oudste, liefste maar tevens ziekste vriend Michel nog steeds onder ons is, is een fijn wonder.
-En dat ik een warm huis, een woeste tuin en een wild gezin heb. En dat ik zelfs de charmes van varen begin in te zien. En dat we maandelijks nog tango-en en dat ik elke dag moet lachen om Ollie!

Op naar een vers knisperend 2018 met nog veel moois!

Lente

Lente in al zijn pracht, ontluikende bolletjes, hummende hommels, scharrelende padjes, knopjes van leven zien in een plant die je al op had gegeven. Verse appeltaart met slagroom, het knorren van Ollie als hij slaapt, de trippelpootjes van Gros-Minet op het nieuwe eiken laminaat, het kirren van Bellakip als ze iets extra bijzonder lekkers krijgt, in de auto rijden met een mooi net ontdekt muziekje, als je werkdag gelukt is ( je heb alles gedaan wat op je To-do-lijstje stond en ze zijn tevreden naar huis), de kinderen die lol hebben met elkaar, ma in het tuincentrum of bij een kwekerij, een nieuw jurkje in dat motief dat je heel graag wilde, een vers wasje met die lekkere wasverzachter ophangen, een boek zo mooi dat je het eigenlijk niet uit wil hebben, Peter die een ontbijtje op bed brengt als ik vrij ben en hij moet werken, Bor rennend door het bos ( een plaatje ) en dat eerste kopje thee s'ochtends.
Niet te evenaren....

Ineens

Nee, eigenlijk na het lezen van een interview met Wolf Biermann in de Volkskrant Magazine komt het weer boven. Kinderen in oorlog. Mijn moeder heeft er nooit uit zichzelf over verteld. Ik of een ander vroeg ernaar. En dan antwoordde ze naar waarheid, meestal geëmotioneerd.
Voordat ze haar pensioen van stichting 40/45 kreeg moest ze worden gescreend door een psycholoog gespecialiseerd in oorlogsslachtoffers van de 2e generatie.  Die screening was eigenlijk overbodig vond de psycholoog later. Ik las het ooit het rapport en kwam er toen achter dat er heel veel was wat ze mij nooit had verteld. Te gruwelijk.
Vanochtend na het lezen van het artikel kwam er ineens weer iets in me naar boven en ik raakte het ook niet meer kwijt. Ze vertelde me vorig jaar dat op de dag dat haar vader en broers gefusilleerd werden (haar vader en broers waren opgepakt omdat ze een marconist in huis hadden verborgen. Het was net voor de bevrijding en de Duitsers waren extra fel ). Ze was 12 en buiten bij de vaart aan het spelen. Er kwam een Duitse militaire jeep langs gereden, ze keek op en zag haar vader zitten, die met geboeide handen nog een soort groet bracht. Wat een toeval.
Ze zou hem nooit meer zien want hij was op weg naar zijn eigen executie...

Tradities

Net voor dat Emma naar haar werk ging en ik nog snel mijn moeder naar huis moest brengen voordat de hordes Sint Maartenkinderen lang zouden komen riep ze nog verbolgen.  Okeeee, dan maak ik de vuurkorf wel aan....
Tradities. Schijnbaar zijn ze erfelijk.
Met Sint Maarten gaat de vuurkorf aan!  En hangen er lantaarntjes in de bomen om de kinderen welkom te heten. Ook branden de twee snoephuisjes. En dat totdat Sinterklaas weer weg is. Intussen komen er de kerststerren bij op de laatste zondag van november, met advent dus. In de gang de zelfgemaakte van pa naast de voordeur. Op Emma's kamer in de nok van het huis, haar Hernhutterssterretje. En voor in de woonkamer degene die me op dat moment het meest bekoord.
Pas na sint mogen er hyacinten in huis. Pas na oud en nieuw narcissen. En dan maakt al het herfst en decemberrood plaats voor groen.
Zo hoort dat.
Over de enorme andere hoeveelheid tradities hou ik wijselijk maar mijn mond.

Moeder

Voor de zeker 33e keer was ik met mijn moeder in Haamstede. In het huisje van mijn Oom Jan.

Dit keer een hele week, want ze was toch wat verbolgen oven het lange, maar toch te korte weekend in het begin van de zomer. En gelijk had ze.

Het weer was geweldig. Elke dag dronken we buiten thee. En elke dag bezochten we iets. Traditiegetrouw aten we bitterballen bij de Strandloper, een pannenkoek bij het Oliegeultje, thee met appelgebak bij Bom en toeren bij de Heerenkeet, wandelen langs de |Zeepeduinen en wat in de zomer niet lukte qua conditie lukte haar nu drie keer.

Het strand!

Heel langzaam, van bankje naar bankje beklommen we de steile duinroute. Dat was fijn, want dat voelde slecht voor de zomer. Zelfs schelpen werden er nog overmoedig gezocht.

En ineens wilde ze weer een hond.

Als er iets op toepassing is op mijn moeder is het wel dat ze een hondenmens is. Dus we zijn op zoek.

Verder viel me ook haar eeuwige positivisme op.  Ooh wat een prachtige dag is het weer-wat staat dat jurkje je leuk-wat een mooie kleur die blouse - ach wat kun je toch heerlijk koken-wat zit je haar mooi- enz enz.

En hoe ze wonderschoon terugkijkt op een toch niet makkelijk leven.

Elk uur is er een om te bedanken!

Zweden

Voor het eerst zijn wij naar Zweden geweest dit jaar. Op aandringen van mijn collega Fenny. Wat was het onverwachts prachtig! Mooi authentiek huis gehuurd, met daar om heen een schapenwei met 5 schaapjes die met ons mee huppelden en vooral erg geïnteresseerd waren in Ollie, onze dwergteckel.

Iets ernaast een groot privé meer met bootjes ter beschikking. En verder alleen maar rust en weidsheid.

Geen hitte, geen drukte, maar frisheid en kalmte. Kraanvogels streken neer naast ons huis en na lang speuren zagen wij elanden ( in een parkje).

Even zelfs informeerden wij naar immigratie. Verpleegkundigen staan 1 in de top drie van meest gevraagde beroepen in Zweden en Peter zou zich met gemak om laten scholen als kraanmachinist.

Totdat we thuis waren.... ;-)