Nachtegaal

Er is eigenlijk maar 1 persoon die "Im Abendrot" mooier kan zingen dan ik!

En dat is Jessye Norman.

Daar is alles mee gezegd.

Al mijn halve leven wil ik zingen in een groot Oratoriumkoor.

Ik kan noten lezen en ik zing zuiver.

Het lijkt me echt geweldig om met zijn allen in ruisende kleding zoiets moois en zwaars en tragisch te kunnen zingen. 

Maar, geen tijd, niet grijs genoeg, de vaste oefenavond schikte niet  etc.

Zeker na een Pasen vol Johannes & Mattheus-passion.

Maar ook alle Requiems van Faure en  Mozart. Zo mooi.

Zelfs in het campertje klonk het fijn.

En waarom wachten tot mijn pensioen?

Dus gisteren geschreven.

Ik kreeg meteen bericht terug.

Natuurlijk zaten ze te wachten op zo een jonge rossige nachtgaal als ik!

A.s. maandag ben ik van harte welkom om de sfeer te proeven.

En als die sfeer me aanstaat kan ik een keer komen voorzingen.

Voorzingen.

En dat D U R F ik niet.

Weg zangcarriere.

Klef

Waarschijnlijk ben ik de enige dwaas die nog valentijn viert. 

Maar als er iets te vieren is moet je dat zeker doen vind ik.

Nu heb ik toevallig een hele fijne valentijn aan de haak geslagen. 

Bijna 40 jaar geleden alweer. 

Hij is de beste hagensnoeier, teckelfluisteraar, tangoleider, ontbijtopbedbrenger, grappenmaker, pizzabakker, paardenknuffelaar, stukkenuitdekrantvoorlezer, vogelspotter, tranentrooster & trapstofzuiger.

Hij heeft eindeloos geduld, is slim, lief, rustig en knap. 

En een enorm goede vader.

Dat hij zelden kookt, niet elk weekend met mij naar 't museum wil, al het visitesnoep op eet en heel lang een zeilboot had zie ik door de vingers.

En de rapen zijn gaar als hij valentijnsdag (of ieder ander feestelijk feit) vergeet.

Maar ik hoop dat wij nog heel lang samen op 't zoldertje van de camper slapen! 

Heden niet jarig

Vorig jaar kreeg ik op mijn verjaardag een doorgeefboekje van iemand. 'Heden niet jarig' van Toon Tellegen. 

Een supergrappig boekje dat ik gisteren pas las. Het gaat over de mogelijkheden en onmogelijkheden van jarig zijn. 

En hoe dat wel of niet te vieren.

Zo herkenbaar.

Ik vond altijd dat een ieder zijn verjaardag moest vieren. Uit pure dankbaarheid. Omdat dat jaar je maar weer was gegeven. 

Dus ik deed dat. 

Met een dood paard om mijn nek vierde ik het ;-)

Welkehapjesstress, welketaartenstress, als die maar niet naast die gaat zittenstress, veganstress, zouden ze niet diep in de nacht pas weg gaanstress, wel of niet een tijdslotstress,  soepkommen genoegstress, zilveren lepeltjes&vorkjes weer niet gepoetststress........

Een goed gesprek met iedereen lukt nooit, want er bakt net wat aan of er is een boze blik van wie dan ook. 

Peter amuseert zich e-norm en ik loop te rennen. 

Het lijkt heus gezellig met kaarsjes en genoeg van alles en de visite is, los van elkaar, zeker heel fijn. 

Maar het is mij teveel.

Nu worden we zestig. 

De leeftijd waarop ik toch wijs en verstandig zou moeten zijn geworden. 

Gewoon relaxed een leuk feestje geven.

NEE!

Ik ga het niet doen. 

Dit jaar even niet.

We hebben een fijn huis gehuurd op een klif aan de franse kust en gaan met het gezin en twee wilde honden maar met grote omheinde tuin , een bad en een open haard!

En daar onze samen 120 jaar vieren.

Met verse croissantjes,  lekker wandelen, fossielen zoeken , spelletjes doen, door die grote supermarkten dwalen en genieten van het gezelschap.

Wat kan mij het schelen.

'Ne gooie roetsj'!

Zegt mijn vriendin Luus altijd een keer per jaar. Zij woonde in Zuid-Limburg.

Met andere woorden, dat je goed het nieuwe jaar in mag glijden. Roetsjen heeft dan ook de betekenis: je bewegen, meegaan in de stroom. 

Want of je het nu wilt of niet, de tijd stuwt je voort.

Mooi! 

Het voelde ook wel als een glijbaan dit jaar!

Zeker gistermiddag. Gardes kwijt, heel onhandig.  Appeflappendeeg bleek niet vegan en later bakten ze ook nog aan. Mijn mooie merenguehart zo plat als een dubbeltje en klonten in de ragout. 

Maar de roetsj was fijn!

Verder benoem ik graag het positieve. 

Want ik weet heus over Gaza, het te hoge waterpeil, de voortdurende bio-industrie,  Oekraïne, de jacht op de wolf en meer zorgelijkheden.

Na jaren dromen, sparen en mijn autootje en de boot verkopen kochten we het campertje! Eind maart kwam hij en al 27 keer zijn wij de hort op geweest. Het overtreft al mijn  verwachtingen! Nooit meer woeste baren! 

Weer of geen weer,  je kunt gewoon midden in het bos chocomelk drinken.  

En als het heel hard plenst kan ik er mee naar mijn werk!

En Meadow Maeve werd geboren. Midden in een magische nacht. Wat een prachtige ervaring. En wat een springerig opdringerig knuffelig knap veulen is het geworden!

Pjotr adopteerde weespoes Soep. Een grappige superskinny zwart/ witte 'jeweetwel'kater. Die nu slaapt in het fluwelen huisje van Gros- minet. Zijn eerste kat.

Met de kinderen gaat alles voorspoedig.

Ik bof zo met ze. Zulke mooie wijze lieve mensen zijn het geworden. 

En Peter blijft nog steeds de aller-leukste,  helemáál zonder schip! 

En Louie maakt el-ke dag extra vrolijk. Nooit een humeurtje. 

Eigenlijk heb ik niks te wensen.

Behalve nog meer tochtjes met de camper samen met Jacques Brel ( want in het nieuwe voorjaar zijn we beiden om de week de maandag vrij), nog meer gezellige eetclubavonden, langer doen over mijn schilderdoeken, meer fietsen, nog meer soorten mos ontdekken, vaker naar de Noordermarkt,  vaker ontbijt op bed krijgen ( h i n t ), meer Bach ontdekken, vaker Vegan eten, vaker naar musea, meer bakken & meer lezen.

Heb het mooi!

En ga niet te hard van die glijbaan af.

Thank you for coming

Wie mij een beetje kent weet dat ik een behoorlijke regelneef/ nicht ben.

Daarom kan ik me ernstig zorgen maken over mijn begrafenis. 

Dat zal ik uit handen moeten geven.

Het draaiboek ligt al vanaf mijn 18e klaar en wordt zo nu en dan bijgewerkt door mij.

Toch geen klimop maar allerlei bloemen in vuurkleuren, kriskras op mijn rieten mand gegooid of met zo'n kunstige rand met vakjes gedrapeerd rondom.

Zeker geen traditioneel graf met zware marmeren plaat maar een vrolijke 'hemeltuin' vol klimop met wilde bloemen. 

Net zoals bij ma. En ook met zo'n hart. En onder een boom en met een bankje. 

Ik zou zeggen thee met warme appeltaart en slagroom na de dienst.

En leuke anekdotes, Peter mag dan nog 1 keer dat verhaal van die politieagent die een zwak had voor vrouwen met rood haar vertellen, en Janneke dat verhaal van heel erg aangeschoten in een Londens hotel en Luus over die ene keer in 't bos met de hoogbronst en de boze boswachter, en Jola over die  vreselijke kanotocht op 't diepste meer van Polen etcetera etcetera....

En dan ben ik er ook klaar mee.

Afgewisseld met tragische muziek.

Ik zou de PowerPointpresentatie eigenlijk best al klaar kunnen maken.

Vooral de muziek houdt me enorm bezig. 

Want stel dat ik  overmorgen ga dat kan ik de nog redelijk jonge gasten nog wel opschepen met mijn favoriete funeralsong ooit.

'Push the sky away' van Nick Cave. En dan de live uitvoering met het Melbourne symphony Orchestra.  

Aan het het einde roept hij 'Thank you for coming'.

Zo enorm toepasselijk. 

Maar eerst het treurige Sanctus van Fauré.

En tussendoor leuke foto 's.

Dan Jacques Brel met Ne me quitte pas ( in mijn pietenpak, zong Pjotr altijd) 

En iets van Bach natuurlijk. 

Maar ineens, de laatste tijd, denk ik aan cremeren. 

Mijn kinderen houden niet van tuinieren, dan wordt dat graf een wilde bende.

Nee, beter in een mooie mosgroene gemberpotachtige urn.

Met een roestbruine strik.

Dat is wel handiger. 

Minder gedoe. 

Maar stukken minder idyllisch. 

Nu twijfel ik dus.

Jarig

Morgen is Pjotr jarig.

Met weemoed denk ik terug aan de tijd dat we ze met blozende wangen en een nog warm 

pyamaatje luid zingend van de trap af droegen. Naar een woonkamer vol slingers.

Met kaarsjes en een groot cadeau van allemaal en een kleintje van broertje of zus.

Iets van een poppenhuis of een garage. Vaak nog iets zelfgemaakts van Opa Wim.

En van oma Aaf vaak iets verstandigs. Een Jip & Janneke-regenpak  en iets lekkers te snoepen. Altijd  verantwoord. 

Later Lego, Duplo of kleurpotloden etc..

Een grote ontplofte warme familieenvriendenverjaardag met zelfgebakken taart, gedoe en vertrapte chippies. 

En al het glaswerk en servies uit de kast verbruikt. 

Bij Emma zonnenbloemen (augustus) en bij Pjotr pompoenen (oktober)

Dat waren nog eens  verjaardagen.

Nu zijn ze bijna 23 en 25 jaar.

Uit 'meelij' willen ze rond hun verjaardag best met zijn vieren peperduur en natuurlijk vegan uit gaan eten. 

Maar niks zeggen tegen de bediening, want stel dat je vuurwerk op je toetje krijgt.

Ik snap dat je je oude pa en moe niet tussen je wilde  vrienden wilt. Tuurlijk. Ik was zelf niet anders.

Ik lachte mijn moeder wat weg die dan idioot vroeg op de dag zelf wat treurig belde om te feliciteren. 

Ik voel nu pas wat zij voelde....

Je doet er niet veel meer toe op een verjaardag.

Gelukkig weten ze ons de rest van het jaar goed te vinden. 

Voor klussen, oppas, de auto, spinnen verwijderen, geld en fungeren als taxi.

En één per maand eten we met zijn vieren.

Dat houden we er nog even in.

Hoop ik ;-)

Cijfer

Een 8 en een half gaf Peter zijn leven op dit moment. 

Dat voelde voor mij ook goed!

Ik ben een tobber en al is mijn leven meestal een 9. Het is soms ook een nare 3. 

Vanwege het somberen over alles wat ik anders en vooral beter had moeten doen.

Spijt van dit en spijt van dat.

Jantje huilt, Jantje lacht. 

Ofwel Himmelhoch jauchzend zu tode betrübt. 

Het is moeilijk om het allemaal goed te doen. 

Leven in het nu en elke dag maar weer vers plukken is goed maar ook moeilijk.

Mijn moeder ( ja, daar is ze weer) was eigenlijk net zo. 

En toch over 't algemeen een vrij blij en lief mens.

Genietend van al en goede het kleine en dat tot in den treure benoemen.

'Wat hebben we het goed' en 'kind, wat hou ik van je'. En 'wat hebben we een geluk met het weer'. 

Vorig jaar bedacht Peter iets leuks. 

Steeds als er een roodborstje in de tuin was zei hij, 'Hee, je moeder is er ook'. ( ja, heel klef)

Eerst moest ik huilen maar toen werd het leuk en luchtig. 'Jee, is ze er al weer'.

Tegenwoordig zeg ik in een melancholieke bui tegen elke wolk met zo'n gouden zonnestraal erachter ' Dag ma, hallo'. 

Er vanuitgaande dat ze daar in een grote wilde bloementuin met broer Jan een kopje Earl Grey drinkt met een petit fourtje.

Ja, laat me maar. Dat voelt goed.

Dus wat is het gemiddelde cijfer voor nu. 

Alles in beschouwing genomen is het dan een dikke 8. 

Moeder, gezin, cadeauzusje, vrienden, dieren, baan, thuis, tuin en 't campertje.  

En dan wordt het ook nog eens herfst!

All is well!