Jajajarig

Prachtige dag, early shine and rise! Zelden zulk mooi voorjaarsweer gehad op mijn verjaardag. Ollie met een strikje. Eerst samen met Pjotr taart en lekkere dingetjes gehaald voor t' feestje. Bij thuiskomst ontbijt met cadootjes ( 2 Jollyhazen voor in de tuin, mooie helleborus, de eerste seringen van Pjotr, lieve briefjes, een kus of 4, een vrolijk verjaarsgezangetje, petit-fours van Zuidam) En zon, de hele dag zon.

Grote appelkersentaart gebakken en nog wat vlaai er bij gehaald en hapjes en veel prosecco, het weer was ernaar. S'avonds  moeder, schoonouders, en vrienden, weer leuke cado s. Veeel Dahlias, een stoffen teckel, lampje voor buiten, een snikgedichtzakdoek, wijntjes, drijflampjes voor in de vijver, de tuinSeasons, olijfhouten snijplank , vogelbadje en geld voor een nieuwe verrekijker. Verwend verwend.....

Axe for mén

Gister vierde Pjotr zijn verlate verjaardagsfeest, in Oktober was hij eigenlijk jarig, maar kon maar niets spannends bedenken wat een nachtje hooi bij boer Haps kon overtreffen. Eerst wilde hij wachten op het ijsbaantje voor het stadhuis, maar toen die er was vond hij dat ook weer niet leuk genoeg.  Kortom, de tijd drong, dan maar een subtropisch zwemparadijs, in eerste instantie discozwemmen, maar dat kon niet doorgaan i.v.m. de vaste kerkdiscoavond, en die ging voor natuurlijk! Gister was het zover.  Ik had een Minicoopertaartje gebakken, chips , zijn favofilm (Bruce Allmighty), patatjes, bitterballen en dan richting polder. Op de heenweg had ik 4 dames  (van rond de 11) in de auto, dat was reuze gezellig, kwekkend over de strenge juffen en meesters, het last hebben van de jongens, de enorme lange wimpers van Pjotr (en dat ie zo lief en grappig en ook erg knap maar ook wel soms wat druk was :-)). Voor mij reed de mannenauto, ik zag veel druk gedoe en gezwaai en geschud en zag al op tegen de terugweg, dan moest ik met de mannen door een inmiddels donkere polder. Na 3 uur drukkende subtropische hitte was ik echter blij dat ik weer naar buiten kon! Heerlijke heerlijke koelte. Met de mannen dus weer terug. Het viel reuze mee, sterker nog, het was heel erg leuk . Het ging over het effect van Axe for mén (ongeveer driekwart van de rit. Conclusie, het had goed effect, mits niet te veel gebruiken) en over meisjes en hoe wel of niet verkering te vragen . En over welk meisje het leukst was en waarom (daar durf ik mij verder niet over uit te laten hier ) en Minicoopers natuurlijk.  Maar ik heb me kostelijk vermaakt en vond het bijna jammer dat we thuis waren.

Miljoen

Ineens doen we mee met de loterij, elke zaterdag kans op een miljoen voor 5 euro! Nog nooit gedaan, maar wie niet waagt , wie niet wint. En het fantaseren met wat een ieder dan met zijn miljoen gaat doen is op volle toeren begonnen!
Pjotr, wil een witte villa, en een witte minicooper Countryman SD, het uitzicht vanuit de villa moet zijn , een Minicooper dealer. Verder een witte kat, die Witje gaat heten en een ruwharige teckel die Takkie gaat heten. Een wit bed met een minicooperdekbed en een witte bank en een witte TV. Inge, een klein oud boerderijtje met een open haard en een bad en een veranda met een vuurkorf , bakhuisje voor Oma Aaf en heel veel grond, 2 paarden, kippen, geiten  (en de dieren die we al hebben natuurlijk) , een groene oude Jeep waarmee ik over mijn land kan crossen en een mooie groene Volvo voor naar de stad. Peter, ook (toevallig) een klein oud boerderijtje met grote klus-schuur met houtkacheltje een oude groene Jaguar. Emma een villa aan een warm strand met pastelkleurige interieur met een grote inloopkast en een zwembad samen met Justin Bieber en Bor, en Sam , Justins hond.  Op een beetje onbewoond eiland, maar wel met leuke kledingwinkeltjes. Een groene wei voor haar paarden Calypso en Lobke met een springbak erbij en houten stallen.  En een lichtroze minicooper met witte velgen. En voor papa en mama in Frankrijk een boswachtershuisje wat bijna instort , ( want dat vinden jullie altijd zo leuk, die oude wrakhuizen)  met 2 teckels.
Afijn, dat miljoen is er nog niet, maar we dromen vrolijk verder.................

Lief spook

Waar ik me nu het meest aan erger weet ik niet eens, ik denk aan  1.die ongekende zooi op  haar slaapkamer, doodleuk stapt ze over de bergen rommel heen om te gaan slapen . Daarna op 2. de buitensporige laag make-up (m.n. pancake) terwijl ze zo een mooi fris huidje heeft. Dan 3. de extravagante hoeveelheid haarlak, om heur haar plat te maken, terwijl ze prachtig krullerig Doutzen-haar heeft en op 4. de enorme brutale mond, terwijl ze heel lief is eigenlijk en  op 5. het altijd te moe cq sikkeneurig  zijn om eens een huishoudelijk klusje te doen, terwijl ik wéét dat ze dat best kan doen en we helemaal niet veel van haar vragen.
Ik zelf was een brave puber volgens mijn moeder. Hoe het komt dat bij haar de hormonen zo welig tieren? Geen idee. Ze is een lief  slim en zorgzaam meisje. Ik wéét dat ze zo is en kan zijn en dat ze er waarschijnlijk zelf ook weinig aan kan doen, maar toch....het is een lastige strijd.
Maak je maar geen zorgen, zeggen vriendinnen, alles komt goed. Maar intussen raakt het me en  komt het niet zelden voor dat we woedend uit elkaar gaan. En dat is naar...

Boeijen..

Samen met Pjotr keek ik DWDD. Na de "leuke filmpjes" zong Willeke Alberti haar ( wmb bedroevend slechte ) uitvoering van Frank Boeijens "Zeg me dat het niet zo is". Waarbij ik onmiddelijk moest denken aan de dubbelcd (van toen ik jong was)  met grote successen van hem die ik ik de cdkast had liggen. Het orgineel was toch veel mooier.
De volgende avond reden we naar Mensendieck therapie voor Emma. Pjotr was ook mee ivm licht pyromanische neigingen de laatste tijd :-p.  Ik draaide het cdtje van Frank. "Wat zingt ie toch" vroeg Pjotr. "Luister dan toch eens goed" zuchtte ik en zette hem op het begin en wat harder...

Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is (2x)

Ga je mee vanavond naar ons lievelingsrestaurant
Een tafel voor twee
Ik heb gebeld, ze weten ervan
En we drinken totdat de zon opkomt
En we vergeten
De oneerlijkheid van het lot

Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is (2x)

Kom we gaan trek je jas aan
Anders wordt het te laat
Kom eens hier
Ik houd je vast Ik laat je nooit meer gaan
En ik vertel je een grap die je laat huilen van de lach
En we vergeten
De blikken van de mensen in de stad

We doen net alsof het niet zo is
Alsof het niet zo is
Alsof het niet waar is

We doen net alsof ze gewoon verder leeft
Alsof ze gewoon verder leeft

Zelfs als het niet zo is

"Ze is dood dus, zijn vrouw"?
 Ja, snifte ik  (had dat niet eerder begrepen ook)
Ja, hoor ik Emma achter in de auto , aan comazuipen!  Want ze dronken totdat de zon opkwam, dat kan nooit goed gaan....  :-)

Erwtensoep

Vandaag een grote pan erwtensoep gekookt. Pjotr lag ziek op de bank te rillen en te ijlen, dus ik had alle tijd om dat eerste uur om de 5 minuten te roeren. Pas sinds een jaar kan ik erwtensoep zonder aanbranden maken. Roeren, vaak roeren. Ik bedacht me dat mijn moeder ook wat tupperwarebakjes vol kon brengen. Na een heftige week had ik echter weinig zin in een lang bezoek, dus dacht ik slim te wezen en net voor zessen langs te gaan. Met nog 2 oude volkskrantmagazines, de nieuwe "Seasons", een stuk Marseillezeep en een nieuw ijsblauw kerkgeldbeursje én 5 bakjes snert stond ik voor de deur. Alle kaarsjes brandden zag ik, met haar rood/witte schort om (nooit gesnapt waar dat voor nodig is, maar zij draagt een schort tijdens het koken en eten ) opende ze voorzichtig de deur. "Oooh, ik heb net opgeschept" lachtte ze. Een groot bord dampende groene kool, aardappels en een fikse gehaktbal lagen inderdaad klaar op een bord, bergje jus eroverheen. "Geeft niks, ik ben zo weer weg" en takelde de snert in haar vriezertje ondertussen de laatste nieuwtjes uitwisselend. Nou, zij had iets voor ons! Een verse appeltaart! Nu hebben we daar slechte ervaringen mee, maar daar weet zij niets van. Met veel gehak en gedoe de helft ( want aan de lijn...) van het bakblik gebikt en in mn tas laten zakken. En weer weg!
Wat een lieverd is het toch.....

Zeemeermin

Vroeger was ik een zeemeermin. Het is moeilijk te geloven maar het is echt waar :-)
Dit vertelden we ooit als grapje aan Pjotr, die vond het heel erg boeiend en vertelde het aan iedereen.
Ik lag op een eilandje vlak voor de kust van Harderwijk en papa voer langs op zijn boot en werd plotsklaps verliefd en nam mij mee naar het vaste land en toen viel mijn gouden glimmende staart eraf. Zo was het verhaal. Op een dag kwam ik op school om Pjotr op te halen, hij was toen een jaar of 7. Een jongetje uit zijn klas kwam naar mij toe. "MoedervanPjotr" , Pjotr zegt dat u vroeger zeemeermin bent geweest, dat kan toch niet"? Ik zakte door mijn knieën en zei "jazeker wel, kijk maar" en liet mijn sproeten zien...." Dit waren vroeger allemaal schubjes, maar die zijn nu opgedroogd". Hij was zwaar onder de indruk! De volgende dag kwam hij echter met zijn moeder naar me toe, en die keek niet al te vrolijk. "Mijn moeder zegt dat het niet kan dat u zeemeermin bent geweest, mag zij even uw schubjes zien"? Lichtelijk ongemakkelijk liet ik ze toch maar zien. Wie A zegt....
Maar ze vond het helemáál geen leuke grap al kon ze niets anders doen dan meespelen. Tot op de dag van vandaag kijkt ze me nog nijdig aan....