Sterre

Ze lijkt heel veel op mij.

Uiterlijk zeker.
Maar ook dat hele bijdehante, felle, gevatte, ongeduldige en bijna drammerige had ik heel vroeger ook.
Ik zag vriendinnen schuddend met hun hoofd lachen maar ook meelij hebbend met de persoon die de klos was.
Ik was fel over Shell, Palestijnen en bio-industrie.
Zij over het eten en het gebruiken van dieren.
De liefde voor dieren zit er bij allebei diep in. Bij haar nog meer dan bij mij.
Dat ze perse Daisy, een hond met een rugzak groter bijna dan de hond zelf, kocht maakte me heel erg trots. 

Ze heeft alles al jong voor elkaar. Woont mooi, heeft een stoere verantwoordelijke baan, rijdt en heeft bijna haar eigen paard, maakt de Veluwse B-wegen onveilig met haar mini, was enorm trouw met haar bezoekjes aan ma, staat altijd klaar als we hulp nodig hebben. En is erg lief voor haar broer ( meestal ;-) ).

Toch botsen we af en toe.
Wellicht juist omdat we zo lijken.

Maantje

'Is thuiskomen het moment dat je je moeder een knuffel geeft, maar je merkt dat haar armen niet langer groot genoeg zijn om je te beschermen'

Hij stuurt gelukkig om de dag een of wat foto's.
Ook een van zichzelf.
Bruinverbrand met een hoedje op.
Hij ziet er gelukkig uit.
Verder lijkt het een prachtig bloedheet rommelig zelfvoorzienend hippie-happy paradijs. Met jonge mensen.
Ergens middenin de heuvels in Portugal.
Zelf betaalt hij de reis. Godzijdank een retour. En verder is het kost en inwoning.
Wel zijn er taken. Bouwen, schoffelen, sjouwen etc.
Hij gaat koken voor iedereen. Ja, we vielen van onze stoel toen hij t vertelde. Koken.
Ze hoefden nog niet heel hard te werken, schreef hij, omdat het te heet is.
Hij heeft meer reislust in zich dan Peter en ik samen. Is in die kleine twee jaar dat hij uit huis is al vaker en verder en goedkoper weggeweest dan wij in ons hele leven.
Ja, loslaten maar weer. Hij is volwassen. Het gaat goed met zijn studie. Hij heeft leuke vrienden.
Maar ik zie ravijnen, slangen en paddestoelen.
En vooral een combinatie van drie.
Enfin. Nog drie weken dan is hij weer thuis.

Duurt best lang.

Dag Borrie

Een strakblauwe hemel had niet geklopt vandaag. 

Bor was onze eerste familiehond. En omdat ik vroeger thuis een Ierse setter had heb ik net zo lang gedramd dat het een Setter moest worden. 

Mooi, lief, nobel, sierlijk, aimabel & wild. Ook dat verhaaltje uit de hondenencyclopedie klopte. 

Wegloperig vergaten ze te melden. Ik heb wat woest lopen huilen in het bos omdat hij weer de hort op was. Ook thuis kon je geen deur op een kier laten staan en hij was de wijde wereld in. Hij had hij een enorme drang naar voedsel. Dus de oudbrooddoos op het woonwagenkamp om de hoek, de paaseierafdeling van de drogist alhier, barbecues van de buurt, verzin het maar. Thuis hadden we kindersloten op de keukenkastjes, deurklinken omhoog, en als je knipperde met je ogen was je broodje of taartje weg. Zelfs de vriezer, de prullenbakken en de oven opende hij.

Toch bleef hij slank. De sierlijkheid en kracht waarmee hij door het bos joeg verbaasde mij nog steeds. 

Ollie werd zijn 'partner in crime' na een jaar. Bor gapte en samen aten ze het op. Ze hadden het heel goed samen. Mini en maxi. 

Ruim anderhalf jaar terug ging Emma uit huis en nam 'haar' hond Bor mee. Dat had ze verdiend. Zij hield het meest van hem. En hij het meest van haar. Alle cursussen had zij gedaan met hem. Dikke tienen voor de Ierse etter zoals de hondenmeester hem gekscherend noemde. Zelfs hij was verbaasd over Bor kunsten.

Hij had het heerlijk bij Emma. Elke dag naar de hei. Soms twee keer. Enorm verwend en als klap op de vuurpijl een jonge wilde vriendin erbij. Daisy. 

Maar nu was hij op. 

Het was dat Ollie er onverwachts tussenuit piepte. Anders was hij al eerder gaan hemelen. 

Het is goed zo. Maar het is oorverdovend stil.

 Dag lieve Borrie.

Ollie

Als er  één "bringer of joy" was in ons huis, dan was het wel Ollie.

Eigenlijk wilden we 2 Ierse setters, maar toen Bor's broer eens kwam logeren, waren we al snel van dat idee af. Te groot, te veel en te wild. Nee, één hond was prima.

Tot we familiedag hadden in Kasteel Groeneveld. Mijn oudste nicht Vonne had haar ruwharige teckel bij zich, Olivier! Wat een grappig beest.... "Goh" zei Peter, "DIE is leuk". 

We waren nog niet thuis of ik zat al te zoeken. Na wat ongemakkelijk gedoe bij broodfokkers stuitte ik op een heel droef fotootje van een wel heel sneu jong teckeltje. Moest met spoed weg wegens allergie van zijn bazin. Bellen en even kijken. We waren allemaal op slag verliefd, een kleine splinterachtige hond, met ogen als kolen en wel heel erg grappig.

Meteen mee naar huis dus. En zo hadden we er een dwergteckel bij.  

Klein, geestig, pienter, moedig, aanhankelijk en schrander stond er in de hondenencyclopedie. 

Maar ongehoorzaam, eigenwijs en een enorm ego. 

Geen woord van gelogen.

Met Bor samen ging het heel prima.

Konijnen at hij subiet op als hij de kans zou krijgen,  de kippen liet hij redelijk met rust en op de poezen was hij stapelgek!

Op één jaar na ging hij mee op alle vakanties en weekendjes weg. Zelfs zeilen vond hij heerlijk. Zelfs bij flinke reuring stond hij nog ( gezekerd) met flapperende oren te genieten in de wind.

In de auto echter was hij een drama. Dat duurde hem allemaal veel te lang.

Op eten was hij niet persee erg gek. Dus bleef hij supersplinterig.

Toen Bor een kleine twee jaar geleden met Emma mee  verhuisde vroegen we ons af of dat wel zou gaan. Na zoveel jaren samen, nu uit elkaar. 

Maar hij liet het zich heerlijk welgevallen. Verwend tot op het bot. 

En als Bor eens  kwam logeren was het altijd weer ouderwets leuk.

En zo bleven wij uiteindelijk achter met enkel Ollie.

Dat schepte een enorme band. 

Al-tijd zocht hij ons gezelschap.

Zes weken terug werd hij ineens ziek.

Alvleesklierontsteking. Moeilijk te genezen. Maar we hielden moed. En alles is geprobeerd. Maar uiteindelijk heeft hij het niet gered.

In zijn eigen fluwelen kapotgegeten groene dekentje is hij begraven in de tuin onder de magnolia.

Dat het afscheid van zo'n klein hondje zo'n groot gat in je leven kan slaan. 

Dag lieve Ol.

Weemoed

Natuurlijk komt het door de invallende Herfst!

Maar ook doordat ze afgelopen weekend op een mooie nazomerse zaterdag voor het eerst samen hun verjaardag vierden bij Emma sinds ze beiden uit huis zijn.

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik samen met twee vriendinnen elke maand, terwijl de mannen kookten, antroposofische seizoenspopjes naaide. 

Bij veel kaarslicht en etherische herfstolieluchtjes.

Ik had nog net geen schapenwollen borstrok aan.

Koning winter met een lange schapenwollen baard en een ijsblauwe mantel omringd door bergkristallen ijspegels, en daarna vrouwtje dooi met een kleine bezemsteel van berkentakjes en vilten crocusjes.

Toen een bijenkorf van dik touw met bijtjes van elzenpropjes met geel borduurgaren er omheen gewikkeld en fluwelen pompoenen.  

Ik ging helemaal los met seizoenstafels!

Er kwam natuurlijk ook geen plastic speelgoed in huis. Enkel hout en het liefst blank met afgeronde hoeken. Ook het poppenhuis en het fornuisje, zelfs het kinderhoekje. 

Alles was afgerond.

En enkel boeken van Christofoor. Prachtig.

Biologische babymaaltijden kookte ik zelf, en ze en aten enkel krentjes en fruit als snoep. 

Het was een warm wollig sprookje.

Toen ze uiteindelijk toch niet naar de vrije school gingen, 

we konden ons toch niet helemaal vinden in de schoolregels en te veel 'zweef',

stortte mijn kleine 'antroposofische' imperium in. 

Op de seizoenstafels na.

Mijn liefde voor alles wat zacht, vilterig en organisch is bleef.

Totdat ik op een dag mijn rieten mand met seizoensattributen van zolder pakte en er een mottenfamilie inzat.

Alles verpulverd. Mijn levenswerk.

Vanavond zag ik op Instagram zomaar een plaatje van vrouwtje Herfst met een kastanjebolster als hoedje. Ik heb het boekje nog, plus patronen.

Ik begin maar vast opnieuw voor mijn eventuele kleinkinderen.

Maar vooral voor mijzelf.

Wolkenjager

“O it is pleasant, with a heart at ease, Just after sunset, or by moonlight skies, To make the shifting clouds be what you please.”

Samuel Taylor Coleridge

Altijd al hield ik van wolken.

Onbegrijpelijk dat sommigen er niet naar kijken.
Ik zie draken, rennende hondjes, een haan, een grote vis.  

Ooit op vakantie in oost-Duitsland hoorde ik een klein jochie roepen ;'Schau doch, ein tolles wolke'!  Ik snapte hem.

Maar ook het weer kun je voorspellen als je je er wat in verdiept.

En ook zo fijn. Tussen de wolken vliegen vogels!
Zwierende gierzwaluwen, statige buizerds in de zomer.
Gakkende ganzen in het najaar en als ik geluk heb een schreeuwend steenuiltje in de nacht.
Toen mijn moeder overleed vond ik het fijn om haar in de wolken bedenken.
Iets anders kon ik nog niet aan.
Terwijl ik niet in een hemel geloofde was hij er ineens wel.
Natuurlijk, voor haar wel.
Ik zag haar zo zitten.
Op het randje, daar waar de zon altijd net overheen piept. 

Als op een vrolijke zomerdag zat ze daar met haar broer Jan naast haar. In een grote tuin overdadig vol met bloemen. Veel te wild.

En egels en kikkers.

Ze aten petit-fourtjes en ze schreef kaartjes met 'Het is hier heerlijk! Liefs, Aafje'

Maar haar kaartje kwam nooit aan en egels zijn ook te zwaar voor wolken.

Inmiddels denk ik dat ze gewoon in haar graf ligt.
En ook dat is 'goed'.

Nest

Het lijkt alsof het vorige week was.
Dat hij als kleine baby van 7 weken in een  kindermodderbadje van Weleda
in een tummytub dobberde. Bij voorkeur om 12 uur snachts. Want slapen, ho maar.

Ik zie overeenkomsten met nu.
Afgelopen week, ruim 20 jaar later,  kon ik niet slapen en na een uur wakker liggen  keek ik toch maar wat op Instagram.

Daar zag ik dezelfde Pjotr in het midden  van de nacht in een donkere modderige gracht in Utrecht zwemmen.

Amper drie maanden na Emma verliet hij het ouderlijk huis.
Mijn arme moederhart.

Hij verhuisde naar een studentenhuis in Utrecht. 'Need I say more'. Even een wandje witten en klaar.

'Eet hij wel genoeg groenten' ging als een mantra dagelijks door mijn hoofd.
Al heel rap had hij een piercing, een mullet (bizar kapsel) en enkele, Goddank kleine, tattoos en chronisch geldtekort.
Maar ook werd hij zelfstandiger, zelfverzekerder en wijzer.
We zagen hem met  de maand 'groeien'. Vooral qua karakter.
En hij was al zo lief.
Ook het leren gaat beter dan verwacht. Zonder zijn ouders in zijn nek kan hij het dus ook.

Zijn, ook wat bezorgde, zus en ik sturen hem wekelijks Veganaanbiedingen van de Appie en trakteren hem af en toe op een tas gezonde etenswaren. 

Loslaten, loslaten.

Maar nu even vast. Samen met zijn vader drie dagen op pad in weer een oude Russische camper. Twee Pjotrs in een Buchanka. Ik ben een beetje jaloers op zoveel tijd met hem.

Maar ik heb  drie dagen het huis alleen en ga heerlijk schilderen, heel hard Bach draaien en lekker uit eten met Emma.

All is well!

--
Verstuurd via de Outlook Email App-app voor Android