On y va

Zomaar heel per ongeluk kwam P. hem tegen.
Eigenlijk wilden we met een oude Franse camperbus op pad, maar liepen tegen allerlei absurde regels aan.
Dit had zo moeten wezen, een mosgroene totaal gereviseerde Russische bus uit 1965.
Daar gebruiken ze hem nog steeds als brandweer, ambulance en/of schoolbus. Maar hier in Nederland nog maar net geïmporteerd en omgebouwd.
'Buchanka' ook wel broodje in het Russisch.
Op de bonnefooi via provinciale wegen (route nationale)  de Franse kust afzakken. Elke avond op een ander plekje met een wijntje en een vers stokbroodje de ondergaande zon in de zee zien zakken.
Wel een stuk minder luxe dan onze 'de Waard'. Maar allez!
Toen kwam ineens de Coronacrisis en afzeggen was geen optie voor ons.
Dus had ik al een mooie route langs de kust van Groningen bedacht.
Van Statenzijl via Hongerige wolf naar Nooitgedacht.
Eigen land is ook prachtig.
Zo pepten we elkaar op.

Toen kwam het nieuws dat de grenzen openingen. En ook erg belangrijk, het sanitair ging open.
En vonden we Groningen ineens bespottelijk.
En gaan we denkelijk toch voor de Franse ondergaande zon.
Of het wijs is?
We hebben nog 3 weken bedenktijd. ;-)



https://steelwheels.nl/

Tobben

Het is vaderdag.
Van een lieve neef die rond deze dag aan me denkt kreeg ik een mooie tekst. Al een paar dagen geleden.
De laatste jaren zette ik het trieste bekroonde filmpje van Dudok  de Wit over de vrouw wiens vader is verdwenen, op social media.
Het vertelde exact waar ik mee worstelde.
Niet wetende of hij een warme stem had, of welke kleur ogen, dezelfde grappen of mankementen. Ik tobde en worstelde er mijn halve leven mee. En zocht in alle hoeken en kieren.
Overigens zonder mijn moeder er mee lastig te vallen. Want haar wilde ik niet kwetsen.
Nu zij dood is valt de vaderdag me nog zwaarder. Ik vind mezelf reuzetriest.
Geen vader en geen moeder.
Een sneue wees.
En iedereen die klaagt over nog levende vaders en moeders en de  futiliteiten daaromheen wordt genadeloos afgeserveerd.
Want ze hebben ze nog of hadden ze in iedergeval.
Ik heb besloten niet meer triest te zijn om mijn vader. Mijn moeder was moeder en vader tegelijk.
En dan nog beter.
Het is zinloos om er nu nog over te treuren.
Van Peters vader kreeg ik vandaag 3 tasjes vol met bloemen.

En ik las bij iemand;
'geluk is een boeket bloemen maken van de bloemen die je nog wél hebt'

Ik ga plukken.

Dormir dormir

Vroeger was de nacht mijn vriend.

Sinds een paar jaar mijn vijand.
Al ga ik doodmoe naar bed, na een uur ben ik weer wakker.
Blijven liggen moet ik.
Leuke dingen denken.
Voor het slapen gaan sprenkel ik lavendelolie en lees een boek of kijk een halve aflevering van Grey 's anatomy, ja dat doet Corona met mij.
En vaste tijden. Tien uur naar boven. Elf uur slapen.
Nou ja, voor kort dan.
Soms als het echt niet lukt sluip ik naar beneden en smeer een beschuitje.
Ik kijk naar buiten en zie in de maneschijn een pad op het gras.
Zit even op mijn stoel, half portje.
En dan weer naar boven.
Terug in het zachte koele dons.
Heerlijk.
Maar slapen, ho maar.
Ja, steeds voor kort. In etappes.
'Goddank weer een klein uurtje verder'. Als ik de vogels hoor zingen, zo rond 5 uur ben ik blij dat de nacht bijna om is.
Slaappillen heb ik. 10 in een doosje voor noodgevallen.  Maar ik durfde nooit.
Bang voor verslaving of nachtmerries.
Of hallucinaties.
Ja, ga nooit bijsluiters lezen.
Enfin, deze week had ik het zomaar heel  druk en stress en triestigheid en deed weer geen oog dicht.
De pilletjes leken vriendelijk en klein.
Mijn wanhoop groot.
Heel luchtig nam ik er een.
Keek nog een halfje Greys, en werd moe.
Ineens was ik in een kaleidoscopische waan beland. Het was prachtig, niet eng.
Omringd door kleine prisma s in de kleuren rood, zwart,  blauw en wit. Heel mal.
De zwarte handen van Dr. Burke, die in een blauwe chirurgenjas bloedig aan het opereren was!
Om half 8 werd ik wakker.
Ongelooflijk lang aan een stuk geslapen.
Maar beroerd, misselijk, sloom en duizelig.
Na een halve dag was het over.

Voor mijn geen slaappil meer.

Mooi

Er zitten voor het eerst jonge pimpelmezen in het nestkastje bij haar boom naast haar graf.
Bijna anderhalf jaar is het nu.
Morgen dodenherdenking.
Elk jaar ging ik,  of later Emma naar haar toe en zaten we samen op de bank te wenen bij de tv met een vreemde slagroomsoes alvast voor bevrijdingsdag.
Zij ging, zolang het kon, met haar broer Jan  naar de graven van haar ouders en broers in Assen.
Die moesten er mooi uitzien.
Want ook daar was er elk jaar een eredienst voor verzetshelden en oorlogsslachtoffers.
Toevallig ligt zij nu aan de rand van het ereveld.
Dus ook daar zou normaliter  een eredienst zijn en een droevig dweilorkest spelen.
Mooi moet het wezen dus.
En dat is het.
Het is een waar 'hemeltuintje'.
Met in het midden de roze wilde hyacinten uit Burgh Haamstede die oom Jan ooit voor haar meenam en ik weer uit haar tuin groef en op haar graf zette.
En verder bloeiende vergeetmenieten, maagdenpalm, bosviooltjes, blauwe druifjes in een bed van wilde Klimop. Een klein roestig hartvormig drinkbakje voor de vogels en een lantaarntje. Bankje erbij.
En net toen ik haar steen aan het poetsen was met warm groenezeepwater hoorde ik de jnge vogels piepen.
Wat een cadeau!

Ze is niet echt weg.
Ze is in mij en mijn kinderen.
Hoe vaak ik niet denk, dit is ze.
Als ik met te veel bloemen in mijn auto thuiskom, als ik loop te zingen in huis, als ik enorm overdrijf of eindeloos filosofeer.
Als ik een toastje met boursin smeer. Als ik overgevoelig ben. Als ik een zakdoek in mijn stoel prop. Als ik fantaseer, als ik kaarsen brand, als ik lief ben of kwaadaardige grappen maak. Als ik geniet van mijn berk en als ik dankbaar ben en dat te vaak benoem.

En als ik geniet!  Van alles wat een ander niet ziet.

Himmelhoch jauchzend - zu tode betrübt.

Ineens ben ik het zat.
Na een hele positieve maand ben ik er klaar mee.
Thuis heb ik geen privacy.
Ben enorm van slag omdat Peter de hele dag in de studeerkamer zit te conference-callen en ingewikkelde formules hardop zit te mompelen. De lunch samen wordt ook steeds minder gezellig omdat alles gezegd is en hij drukker is met de buxusrupsen dan met mij.
Daarnaast voel ik mij op mijn vrije dagen nu verplicht om heel uitsloverig huishoudelijk werk te doen. Terwijl ik normaliter veel vaker een boek lees of aan het lanterfanten ben. Dat voelt nu reuze bezwaard terwijl hij boven zit te werken.
De kinderen gedragen zich wonderwel erg goed. Dat scheelt enorm.
En ik werk nog drie dagen.
G e l u k k i g.
Mijn 'eigen' keramiekatelier is tijdelijk gesloten. Ik val samen met mijn stagair in bij een woonlocatie waar ziekte is. Best leuk, maar stukken minder creatief,  uitdagend en vertrouwd.
Ik mis mijn eigen collega's.
En ik ben zelfs thuis aan het keramieken omdat ik dat ook mis.
De sportschool is dicht en ik zou al 3 weken langs het zeepad gaan lopen, maar geen zin.
Er ligt een grote stapel boeken te lezen, geen puf.
Dozen vol met foto's,  brieven, kaarten en knipsels van ma om uit te zoeken.
Ik kan het niet.
Drie halve schilderdoeken. Ik kom geen haar verder.

En dan lees ik die prachtige tekst van Arundhati Roy door.
Daar word ik dan weer door gesterkt.
Even.
En voel ik mij meer ontspannen dan ooit.
Maar tegelijkertijd doodmoe.
En het kan nog heel lang duren roept een ieder.
En ja, ik weet dat ik niet mag klagen.
Dat het ernstig is.
En dus denk ik maar om.
En geniet, van de nestelende heggemusjes, de hommels bij de bloesem, de snorrende kikker.

Alles zal goedkomen.

Bloesemsneeuw

In tijden van Corona probeer ook ik er maar het beste ervan te maken.
Thuis is het, boven verwachting, meestal gezellig.  We lunchen als het even kan buiten voor het huis in het zonnetje en drinken thee bij de kippen ( we volgen de zon).
We spelen ineens kolonisten met zijn vieren, al wordt de sfeer wel wat grimmiger. Sommige mensen willen perse winnen.
Drinken zomaar doordeweeks limoncello.
We slapen een beetje uit.
Ik schilder vrolijk halve doeken tot ik niet verder kan. Les gaat immers niet door.
De tuin is tiptop op orde.
Ik heb tijd voor het zoeken naar recepten van veganistische petit fours.
Ik maak gerecyclede duurzame broodzakjes. Repareer de naaimachine zelf. (is nu echt kapot).
Ik hou bergen geld over omdat ik niet naar een kwekerij en of winkel kan.
Ik geniet nóg meer van de tuin, hommels nestelende merels en heggemusjes.
En van de bloesemsneeuw.
Werken doe ik tijdelijk op een woonlocatie alwaar ik mijn cliënten in pantoffels op hun luie stoel met een puzzelboekje aantref.
Dat is andere koek dan in strak regime op het werk.

Over de ruzies over veganistische boter, hagelslag etc hebben we het niet.
En dat ik  niet heel hard mijn Requiems
en Passions kan draaien ook niet.

Het is zoals het is en alles zal goedkomen.

Jarig

Morgen zou ze 86 zijn geworden.
Deze tijd ademt haar verjaardag.
Er zijn bosanemonen, hortensia s, blauwe druifjes, bosviooltjes.
En paaseitjes.
De grote vraag was altijd, ' kunnen we buiten zitten met de middagvisite'.
Is het warm genoeg?
Meestal wel.
En dan moest met donder en geweld de hele tuinset geboend.
In ruim 1 week waren haar moeder, ik, Peter en zij jarig. Bijzonder.
Nu ontbreekt ze.
Heel erg.

Het begint al wat te wennen na 1 jaar en  bijna 4 maanden.
Ik heb zo vaak gedacht aan de woorden van een vriendin na de dood van haar moeder. 'Het duurde wel zeker anderhalf jaar voordat ik het een beetje los kon laten'.
Dat gaf me eerst troost ( 'ooh ik heb nog even' ) en nu denk ik, 'onmogelijk,  ik ben er nog lang niet'.
Het maakt uiteindelijk niet uit.
Meestal gaat het goed,  en soms even helemaal niet.

De laatste jaren logeerde ik bij haar met haar verjaardag. Dan zette ze naast mijn bed op de logeerkamer een bos bloemen, iets van chocolaatjes en wat te lezen neer.
Ik maakte op mijn beurt het ontbijt met een eitje en verse croissants en hing de slingers op.
Gilbert o Sullivan of de Johannes Passion uit de boxen

Ik zag Dirk de wachter, mijn favoriete Vlaamse psycholoog, herhaaldelijk vertellen dat je ook je on-geluk mag, zelfs moet, benoemen.
En al is er zoveel om oprecht dankbaar voor te zijn.
Ik ben gewond.
Zo voelt het.
Zo zie ik er uit.
Ik ben niet meer mijzelf.
Althans mezelf zoals ik was voordat....

En het overkomt iedereen op een dag.
Maar mijn moeder en ik...
Dat was een heel speciaal verhaal.
Ik ben dankbaar voor alles wat ik heb 'geërfd' van haar.
Ik zie haar regelmatig terug in mijn kinderen en in mijzelf.
De liefde voor flora en fauna, het impulsieve,  creatieve en het lieve.
Dat is mooi.
Zo blijft ze bij me.

Maar och, wat wordt ze gemist.