Ambivalent

Als eerste van mijn organisatie werd ik deze week Covid-gevaccineerd.  Dat was geen toeval want om klokslag 8 uur 's ochtends hing ik al aan de telefoon om vervolgens na een half uur wachttijd te horen dat ik dezelfde middag kon worden gevaccineerd. De PR-dame van mijn werk mailde onmiddellijk of er foto's konden komen van dit heugelijke feit. Ik voelde me feestelijk. Op weg naar vrijheid. Had er zin in. En vond dat ik dit moest doen. Ook voor mijn cliënten,  een kwetsbare doelgroep. Voor mijzelf was ik niet bang.

Op weg er naar toe werd ik toch wel nerveus. Onzekere lange termijnconsequenties, AstraZenica was de Lada waar ik genoegen mee moest nemen (Pfizer de Mercedes) en maar 65% bescherming  etc...   Ik hoorde mijn antivaccinatievriendinnen sissen; 'Het is gif, puur gif'.

Maar eenmaal daar moest het maar. Na de prik, die niets voor leek te stellen,  moest ik nog een kwartier in een grote kale ruimte zitten met spiedende Rode Kruis-medewerkers.  Of je geen stuipen kreeg of erger nog,  dood van je stoel viel.

Niks van dat, dus na een kwartier verliet ik opgelucht het pand. Ik voelde me stoer, sterk en al een beetje veilig. 

Die middag maakte ik de tuin nog lenteklaar en ging nog op ziekenbezoek bij Luus. Niks aan 't handje.

Om half 3 's nachts werd ik wakker van een raar geluid. Mijn eigen geklappertand. Ik had het onnoemelijk koud en kon niet stoppen met bibberen en klappertanden. Mijn bloed leek ijswater. Daarbij knallende hoofdpijn maar eigenlijk alles deed zeer.

Dikke pyama, warme sokken en mijn elektrische deken op heel heet. Het hield niet op. Beetje paniekerig toch Peter wakker gemaakt. Paracetamol geslikt.  

En toen voelde ik het iets opknappen. Al droomde ik zwaar van roepende steenuilen, rollende frambozen en snerpende noren over glad ijs.

Ik ben zelden ziek, maar nu was ik het. Overgevoeligheid voor het vaccin zei de GGD.

Zelfs met mijn wimpers knipperen was pijnlijk. Maar twee dagen diep onder de wol en ineens was het over. Alles. De zon scheen, de crocussen bloeiden. Hup in de kleren.

Wel helaas thuisquarantaine tot dinsdag. Dat duurt nog lang. Maar ik heb hordes  boeken, halve schilderdoeken en zat uitzoekklusjes. 

En weer wat te schrijven!

Tekens

 

Ik ben niet spiritueel. Ik wil het wel, maar het lukt niet. 

In de wachtkamer van de cranio sacraal therapeut (jaja) las ik in de 'Happinez' een interessant artikel over tekens die je krijgt uit het hiernamaals. Ik heb nog nooit tekens gekregen. Twee jaar lang helemaal niks.

Opdringerige roodborstjes en knipogende vlinders tellen niet mee schreef de auteur. Nee, het moet iets onverwachts bijzonders zijn dat totaal enkel op de overledene sloeg. En bovenal moest je er voor openstaan en dat benoemen. 

Tja.

Dat was anderhalve week geleden. Ik stond er voor open, maar niks.

Gisteren had ik een prachtige expositie van Bobbi, een vriendin van mijn zoon.                           

Zij studeert aan de HKU en exposeerde met 6 andere derdejaars studenten in een fantastisch oud landhuis aan de Vecht.

Stuk voor stuk zo enorm anders, fris, wild en artistiek. 

Ik schilder een vos, omdat ik hem mooi vind. Maar zij hebben achter elk doek een mooie verdiepende levensfilosofie. Zij schildert vooral mijn zoon. Die filosofie snap ik. Ik vond alles geweldig. 

Helemaal aan het einde van de expo, in de allerverste stoffige hoek van de zolder zag ik hem ineens hangen. Een heel strak modern doek in olieverf van een ietwat oubollig symbool tussen al die hippigheid.

Ruim 35 jaar lang ging ik met mijn moeder daar op vakantie. Zijn licht scheen elke nacht opdringerig in mijn slaapkamerraam. 

De vuurtoren van Burgh Haamstede! 

Ik heb een teken! Laat mij in die waan ;-).

 

 

Zorgbonus

Vorige week kreeg ik de langverwachte zorgbonus.

Natuurlijk vind ik dat de mensen die daadwerkelijk 'aan de bedden' stonden hem het hardst verdienen. Driedubbel!

In die onzekere begintijd ging 'mijn' veilige atelier onmiddellijk dicht. En de mensen die o.a daar normaliter werkten zaten thuis. Geïsoleerd. Dus daar moest ingevallen worden. Beschermd.  Want regelmatig was er een vermoeden van. En dat is ook vermoeiend en angstig. 

Ik probeer er nu iets positiefs van te maken. Het voelt ook wat luchtiger nu. Want het was best leuk mijn mensen te zien in hun thuissituatie en eens mee te maken hoe het werkt op zo'n andere locatie.Nieuwe cliënten en collega's te leren kennen. Een totaal nieuwe situatie.

Maar ik kneep hem wel. Dat bovenal. Bang voor besmetting,  vooral bang om mijn familie aan te steken.

Maar nu die bonus! Ik heb geld genoeg, en normaliter delen we alles. Maar deze is voor 1 keer voor mij alleen. Ik mag van mezelf hem helemaal verbrassen aan onbenullige,  onnodige en totaal overbodige dingen.

En alleen al fantaseren erover maakt me gelukkig.

Dat ene fluwelen zachte feestjurkje van King Louie met bloemen in mosgroen en scharlaken rood of die idioot dure keukenmachine van Kitchenaid (mosgroen hebben ze niet),  of een prachtige wild gouden ringetje van Nadine Kieft met piepklein robijntje ( ik ga hem nu zelf smeden met drie vriendinnen,  leuker en goedkoper),  allemaal nieuwe tubes olieverf in warme kleuren en fijne chique penselen met goede punten,  veel flesjes weleda rozenolie voor in bad, heel veel Dahliabollen (die ik niet meer kwijt kan in de tuin),  een nieuwe museumkaart! (ga ik echt doen). Die schapewollen kerststal van Dille & Kamille (echt overbodig). Mooie oude Lp' s van Ella Fitzgerald & Bach voor op zolder. En natuurlijk een niet-chique dineetje met Peter. En, okay, iets voor op de boot (geen idee wat).

Kortom, ik droom nog wat door. Er staat nog 900 op een speciale rekening. 

Ik vrees dat ik het nooit op krijg.

Maar ik heb het lekker wel!

Wild

Dat ik hier in het mooiste stuk natuur van Nederland woon kan geen toeval zijn.

Het bos van de dansende bomen, het Solse gat, oerbos Groevenbeek, de wolkenluchten boven het Wolderwijd.
Het is hier prachtig.
Ook tijdens mijn wekelijkse ritje naar schilderles diep in de veluwe bossen voel ik mij altijd een bevoorrecht mens.
Wat ik daar al niet ben tegengekomen. Mede dankzij de scherpe blik van mijn schildercollega Margreeth.

Foeragerende zwijnen met jongen, tientallen herten, overstekend of behoedzaam wachtend in het bos. Laag fladderende uilen, rennende muizen en vorig jaar als hoogtepunt in mijn wildleven, een hele echte wolf!
Ik ben zo blij dat we samen waren anders had ik mijzelf niet geloofd.

Hij stond rustig langs de kant van het weggetje. Alsof het doodnormaal was.

En dat moet het ook zijn.
Maar ik was nog dagen van slag.

Toen ik Peter leerde kennen was ik 19 en waren we beiden erg geïnteresseerd in de natuur. Vooral roofvogels en m.n. uilen. Avonden lang waren we aan het luisteren bij het Roode koper en contreien. Naar roepende, sissende en lonkende uilen.
We leerden Co kennen die ons op sleeptouw nam door polder en bos en ons vooral eerst leerde luisteren. We werden lid van de vogelclub en hadden regelmatig wild(e) excursies.
Van nachtzwaluw tot rugstreeppad. Wij hebben ze gehoord en gezien.
Zaten dagen te kleumen in de polder met onze voeten in een vuilniszak en gluhwein in de thermoskan tegen de vrieskou omdat er een zeearend was gesignaleerd.

We gingen zelfs 2 keer op vakantie naar Muritz in Oost Duitsland in de oude rode polo van Petra om ze te zoeken. 1 heel hoog in de lucht gezien. Magere oogst.
Jaren terug na heel veel koude wachturen in de observatiehut bij Harderbroek zag ik hem samen met Pjotr ein-de-lijk heel dichtbij langsvliegen met die prachtige trage vleugelslag en majestueuze okergele haaksnavel.

Ja, hier spreekt een liefhebber ;-)

Recentelijk nog kreeg ik een prachtige tip. Heel vlakbij mijn huis zat een paartje steenuiltjes met jongen in een grote groene lindeboom. Ik heb er nog een stijve nek van. Wat mooi.
En daar redelijk dichtbij, op een oude schuur, wel 2 paartjes met jongen.
Ik was er niet weg te slaan.
Toen ik vroeger naar mijn werk fietste deed ik daar zeker 3 keer zo lang over omdat ik elke vogel wilde determineren.
We hebben ook nog eens de groenste tuin van de buurt en dat is ook geen toeval.
Winterkoningen, putters, heggemusjes,  koolmezen, pimpelmezen staartmezen en zelfs een enkel goudhaantje.

Ik hoor ze en met wat geluk zie ik ze.
Op mijn werk 'moet' ik met mijn rug naar t raam vergaderen want ook daar allerlei moois aan vogels. Weer hele andere dan thuis.

Het is een kleine,  vrij onschuldige tic.
De natuur.

De Som

Herfst was altijd de mooiste tijd van het jaar. De geuren en kleuren. De storm, de kletterende regens, de verse pepernoten, onvindbare vliegenzwammen. Het gloren naar sinterklaas en kerst. Stiekem te vroeg de adventssterren ophangen....

Maar nu is het anders.
Deze hele tijd voelt zwaar en verdrietig.

Deze sinterklaasavond is het 2 jaar geleden dat ma...
Omdat ik er maar geen vrede mee kreeg en het pijnlijk bleef, zelfs in mijn lijf, heb ik hulp gezocht.
Ik dacht dat ik het zelf kon. Rouwen. 

Maar het lukte niet. Ik kon er niet over praten. 
Wel schrijven, maar het hielp me niks. Ik kreeg het niet op orde.

Ik had een stoffige, oudere, pijprokende man in een kantoor met een krakende vloer en wand vol boekenkasten om zich heen met een fluwelen sofa bedacht, maar ik kreeg een jonge vrouw, lopend op sokken met een wilde knot en hele grote oorbellen in een gymzaal. Ik vond het idioot.

Maar ze heeft me geholpen met het leren praten zonder te huilen en alles te doorleven. En maar praten en praten en brieven schrijven aan iedereen die er mijns inziens toe deed. 
En dan zelf kiezen of ik ze op wilde sturen. Maar soms was dat al niet meer nodig.
Ze hielp me in 2 maanden van mijn grootste verdriet  af. 

En we aten blij een taartje als afsluiting. 
En ik voelde me sterk en dankbaar.

Dat gevoel is nu weer wat aan het wegebben. Dat is spijtig.
Maar dat hele sinterklaasfeest zit zo aan mijn moeder vast.
Het was haar favoriete feest. En het werd haar dood. Dat valt niet te rijmen.
Intussen is Emma op zichzelf gaan wonen. En ik voel hoe alles verandert. 
Een mooie transitie. 

Hoe ik een moeder wordt zoals mijn moeder de mijne was. 
Een tasje in de gang met spulletjes voor haar. Speciale dingen in huis halen. "Ga lekker in bad kind". Drie generaties badliggers ;-)
We doen leuke dingen samen en ik zit op de plek van ma in de auto en wil ook alles betalen, wat dan ook weer niet mag. 
Mijn moeder is in mij.
En dat is eigenlijk heel mooi.

Ik ga als vanouds genieten van deze maanden. Die surprise en gedicht worden mooier dan ooit.

Alles komt goed.

On y va

Zomaar heel per ongeluk kwam P. hem tegen.
Eigenlijk wilden we met een oude Franse camperbus op pad, maar liepen tegen allerlei absurde regels aan.
Dit had zo moeten wezen, een mosgroene totaal gereviseerde Russische bus uit 1965.
Daar gebruiken ze hem nog steeds als brandweer, ambulance en/of schoolbus. Maar hier in Nederland nog maar net geïmporteerd en omgebouwd.
'Buchanka' ook wel broodje in het Russisch.
Op de bonnefooi via provinciale wegen (route nationale)  de Franse kust afzakken. Elke avond op een ander plekje met een wijntje en een vers stokbroodje de ondergaande zon in de zee zien zakken.
Wel een stuk minder luxe dan onze 'de Waard'. Maar allez!
Toen kwam ineens de Coronacrisis en afzeggen was geen optie voor ons.
Dus had ik al een mooie route langs de kust van Groningen bedacht.
Van Statenzijl via Hongerige wolf naar Nooitgedacht.
Eigen land is ook prachtig.
Zo pepten we elkaar op.

Toen kwam het nieuws dat de grenzen openingen. En ook erg belangrijk, het sanitair ging open.
En vonden we Groningen ineens bespottelijk.
En gaan we denkelijk toch voor de Franse ondergaande zon.
Of het wijs is?
We hebben nog 3 weken bedenktijd. ;-)



https://steelwheels.nl/

Tobben

Het is vaderdag.
Van een lieve neef die rond deze dag aan me denkt kreeg ik een mooie tekst. Al een paar dagen geleden.
De laatste jaren zette ik het trieste bekroonde filmpje van Dudok  de Wit over de vrouw wiens vader is verdwenen, op social media.
Het vertelde exact waar ik mee worstelde.
Niet wetende of hij een warme stem had, of welke kleur ogen, dezelfde grappen of mankementen. Ik tobde en worstelde er mijn halve leven mee. En zocht in alle hoeken en kieren.
Overigens zonder mijn moeder er mee lastig te vallen. Want haar wilde ik niet kwetsen.
Nu zij dood is valt de vaderdag me nog zwaarder. Ik vind mezelf reuzetriest.
Geen vader en geen moeder.
Een sneue wees.
En iedereen die klaagt over nog levende vaders en moeders en de  futiliteiten daaromheen wordt genadeloos afgeserveerd.
Want ze hebben ze nog of hadden ze in iedergeval.
Ik heb besloten niet meer triest te zijn om mijn vader. Mijn moeder was moeder en vader tegelijk.
En dan nog beter.
Het is zinloos om er nu nog over te treuren.
Van Peters vader kreeg ik vandaag 3 tasjes vol met bloemen.

En ik las bij iemand;
'geluk is een boeket bloemen maken van de bloemen die je nog wél hebt'

Ik ga plukken.